Ξημέρωμα στην χειμωνιάτικη Άνδρο. Μια πρώτη ματιά στην αυλή, έξω από την μπαλκονόπορτα της κρεβατοκάμαρας. Ο ήλιος χρυσοπόρφυρος καλημερίζει το νησί. Όποιος δεν έζησε τη στιγμή χάνει πολλά...

Μια επόμενη μέρα, μια δεύτερη ματιά από την βεράντα του καθιστικού. Η μέρα χειμωνιάτικη και η θάλασσα που αποκλείει από παντού το νησί. Ο χειμώνας είναι για τους λίγους πια στο νησί...

Η πόλη της Άνδρου μεσημέρι Δευτέρας. Ερημιά. Τα δύο καφέ της Αγοράς απλώνουν τις άδειες καρέκλες τους στον πεζόδρομο. Όσοι τα έχουν επισκεφθεί είναι μέσα. Το κρύο δεν επιτρέπει πολλά...

Νειμποριός. Η απόλυτη ερημιά. Μόνο η πεζογέφυρα, του απόντος οραματιστή Δημήτρη Γιαννίση. Μουσκεμένη από την βροχή και το κύμα δίνει την ευκαιρία για μια βόλτα με τα πόδια μέχρι το έρημο λιμάνι...

 

Το άδειο λιμάνι μισοτελειωμένο. Αγναντεύει το πέλαγος. Εγκαταλειμμένο από την εποχή που ήταν έπαρχος ο Γιάννης Μαλταμπές (το 2010). Στοίχειωσε έκτοτε και δεν λέει να τελειώσει. Πόσοι δήμαρχοι; Και καλά αυτοί της τετραετίας. Δεν πρόλαβαν. Όμως, εκείνος ο χωραΐτης, που κοντεύει πια 10ετία δήμαρχος; Στον όγδοο χρόνο κι ακόμα δεν ακούμπησε...

Ευτυχώς που υπάρχει ο Ναυτικός Όμιλος με τους προπονητές και τα παιδιά της Άνδρου...

Τα παιδιά που έχουν απομείνει στο νησί ακόμα και ακόμα και με 5 μποφόρ παλεύουν με το κρύο και τα κύματα μπροστά στον φάρο...

Προπονητές και παιδιά με τα λέηζερ που δίνουν ζωή στη θάλασσα. Απέναντι από την έρημη παραλία της Αγίας Θαλασσινής...

Υπάρχουν πάντα και οι κατάφορτες λεμονιές. Κόβεις λεμόνια και δεν τελειώνουν. Λεμονιές και λεμόνια εξαγνίζουν το τοπίο. Αγαλλιάζουν την ψυχή. Αποτελούν μια ανάσα στο σκουριασμένο σκηνικό της εποχής. Η μητέρα φύση μάς συνδέει με την ιστορία και την παράδοση. Μάς συνδέει με την ζωή του νησιού...

Υπάρχει ακόμα η Άνδρος των κήπων και των μπαξέδων, που δίνει ζωή στον χειμώνα και ομορφαίνει το τοπίο του νησιού και της ζωής...

"ΕΝ ΑΝΔΡΩ"