Βουρκωτή: Επιστροφή στο χρόνο...

 Της Ιουλίας Ζαννάκη-Λιάλιου

 

Όποτε η ψυχή μου πλαντάζει, κλείνω τα μάτια και επιστρέφω.

Περπατώ  σε  ανοιχτούς στρωμένους δρόμους, που οδηγούν σε μαγευτικές παραλίες, σε μύλους, βίδες και περιστεριώνες που ξαναζωντάνεψαν.

Ανοίγω το πανωπόρτι, βγάζω το μάνταλο, δρασκελώ το κατώφλι μπαίνω στο  σπίτι που έκτισαν με σεβασμό και μεράκι οι πρόγονοι, οι ξεριζωμένοι, οι περιφρονημένοι, οι πολυαγαπημένοι.

Κλειδώνω τα βιβλία που έγραψαν γι αυτούς, τα διπλοκλειδώνω στο ντουλάπι μη τυχόν ξεφύγουν και μολύνουν τις μνήμες μου. 

Το δωμάτιο γεμίζει από  τους ήχους  του ανέμου και η μάνα, τραγουδάει μαζί του, σαν τότε, τα γλυκόπικρα τραγούδια που μιλούν για ξενιτιά.

Όποτε η ψυχή μου πλαντάζει, κλείνω τα μάτια και επιστρέφω

Ανάβω το καντήλι στην πίστη της καρδιάς μου. Τυλίγομαι στο χράμι. Το μάνταλο της πόρτας κροταλίζει ρυθμικά και ‘γω γλυκά νανουρίζω τα  όνειρα μου.

Εγώ, το παιδί από το χωριό που νόμιζαν πως δεν υπάρχει. 

ΑΦΗΣΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ

ΑΦΗΣΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ

  1. Σχολιάζετε ως επισκέπτης.
Attachments (0 / 3)
Share Your Location
There are no comments posted here yet