ΩΣ ΠΟΤΕ ΠΙΑ;;;
Γράφει ο Λευτέρης Μπάλλας
Δικηγόρος, π. Πρόεδρος ΔΣ Άνδρου, δημοτικός σύμβουλος
Μεταφορά ασθενούς με πλοίο της γραμμής!
«Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ. ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΑΠΟΣΙΩΠΟΥΝΤΑΙ ΓΊΝΟΝΤΑΙ ΔΗΛΗΤΗΡΙΩΔΕΙΣ.» είχε πει ο Νίτσε. Ας μη σιωπήσουμε άλλο λοιπόν. Ο θάνατος της 48χρονης συντοπίτισσάς μας στην Άνδρο δεν είναι απλώς μια τραγική απώλεια. Είναι ένα ακόμα θύμα ενός συστήματος υγείας που καταρρέει, ιδιαίτερα στα νησιά και μιας διαχρονικής αδιαφορίας που κοστίζει ανθρώπινες ζωές.
Σε μια χώρα που διακηρύσσει ότι διαθέτει δημόσιο σύστημα υγείας, πολίτες πεθαίνουν επειδή δεν υπάρχουν γιατροί, δεν υπάρχουν ειδικότητες, δεν υπάρχουν επαρκείς υποδομές, δεν υπάρχουν έγκαιρες διακομιδές. Η Ειρήνη δεν πέθανε «απλώς». Αφέθηκε ουσιαστικά χωρίς την περίθαλψη που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη.
Η Άνδρος, όπως και δεκάδες άλλα νησιά, παραμένει υγειονομικά εκτεθειμένη. Υποστελεχωμένο Κέντρο Υγείας, εξαντλημένο προσωπικό, εφημερίες χωρίς κάλυψη και ασθενείς που μετατρέπονται σε αριθμούς και στατιστικές. Όταν η έγκαιρη ιατρική φροντίδα εξαρτάται από τον καιρό, τη διαθεσιμότητα μέσων ή την τύχη, τότε δεν μιλάμε για σύστημα υγείας, αλλά για εγκατάλειψη.
Η απώλεια της Ειρήνης είναι κραυγή. Και βαραίνει όλους όσοι εδώ και χρόνια γνωρίζουν τις ελλείψεις και επιλέγουν να τις αγνοούν. Κάθε καθυστέρηση, κάθε κενή θέση γιατρού, κάθε «δεν υπάρχει προσωπικό» μεταφράζεται σε ανθρώπινες ζωές. Συνεπώς ως νησιώτης δεν μπορώ να δεχθώ τις κατόπιν εορτής ενέργειες επί χάρτου της διανύουσας την τρίτη βουλευτική θητεία κ. Μονογυιού, με κατάθεση ερώτησης στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, ούτε βέβαια την "ηχηρή σιωπή" του επί μακρόν Κυκλαδίτη Βουλευτή κ. Βρούτση, υπουργού μέλους της Κυβέρνησης από το 2013. Είχαν τις ευκαιρίες να μιλήσουν, να δράσουν έγκαιρα.
Αρνούμαι να συμμεριστώ την ευγνωμοσύνη και τη χαρά ορισμένων αναφορικά με εξαγγελίες έργων τύπου "κατόπιν ενεργειών μου" για έργα που θα δώσουν αναπτυξιακή τροχιά στο νησί (όπως το κλειστό γήπεδο Γαυρίου), όταν είναι αμφίβολο αν η "πνοή" που δίνουν σ' αυτό οι άνθρωποί του συνεχίζει να ζει στην ανασφάλεια της ίδιας της ύπαρξή της. Με απλά λόγια τι να το κάνουμε το κλειστό να αθλείται η νεολαία όταν αυτή θα έχει εγκαταλείψει το νησί αφού οι παππούδες της, οι γονείς της θα πρέπει να μετακομίσουν στο Κέντρο με τον φόβο ότι στο νησί στο πρώτο πρόβλημα υγείας θα πεθάνουν; Θα προτιμούσα και θα ήταν πιο «αναπτυξιακό» αντί για δήθεν «μεγάλα» έργα να εξαγγέλλει ο Υπουργός μας και οι βουλευτές μας χρηματοδοτήσεις για την υγειονομική θωράκιση της Άνδρου.
Αυτή η τραγωδία δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξεχαστεί. Γιατί δεν ήταν αναπόφευκτη. Ήταν αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών, αδιαφορίας και συστηματικής υποβάθμισης της δημόσιας υγείας στην περιφέρεια. Και όσο αυτό συνεχίζεται, ο κατάλογος των θυμάτων θα μεγαλώνει.
Ως πότε πια;
