Η μεγαλύτερη και πιο επικίνδυν...
Η ιστορική κόντρα των δύο πλοίων: του Παναγία Τήνου και του Ναΐας ΙΙ. Η ακτοπλοΐα στην Ελλάδα έχει την δική της μεγάλη ιστορία και ένα τεράστιο παρασκήνιο,  που το γνωρίζουν λίγοι. Βαπόρια, καπετάνιοι, εφοπλιστές, πράκτορες, τύποι του λιμανιού και παράξενοι επιβάτες αποτελούν ένα μωσαϊκό ανθρώπων και καταστάσεων που έχει γράψει απίστευτες ιστορίες κάποιες από τις οποίες έχουν περάσει στην σφαίρα του μύθου…
Ο χαιρετισμός…...
Του Φραγκίσκου Κρουσίνσκυ   (Ο Φραγκίσκος Κρουσίνσκυ, εργαζόμενος επί δεκαετίες στα "ΝΕΑ", κάποια στιγμή που συναντηθήκαμε είπε πως έχει κι αυτός μια ναυτική ιστορία. Την έστειλε. Συνέβη στον Ινδικό κι την διηγιόταν ένας ο καπετάν Χρήστος από το Γαλαξείδι. Όταν την διάβασα θυμήθηκα μια αντίστοιχη, αλλά με άλλο τέλος στον Ατλαντικό, την οποία είχε γράψει ο καπετάν Γιώργης από το Κόρθι. Τελικά κατέληξα πως όλοι οι ναυτικοί έχουν μια κοινή πατρίδα, την θάλασσα. Γι' αυτό και οι ιστορίες τους γειτονεύουν, αλληλοσυμπληρώνονται και δεν απέχουν η μια από την άλλη – Εν Άνδρω) Το Γαλαξείδι είναι αυτό που λένε «νησί της στεριάς».  Πράγματι το κεντρικό λιμάνι δίνει την εντύπωση πως βρίσκεσαι σε νησιώτικο περιβάλλον. Το δεύτερο και παλιότερο λιμάνι του, δίπλα, λέγεται και «Χηρόλακας». Όχι αναίτια. Εκεί έκλαιγαν οι χήρες τους ναυτικούς που χάνονταν στα ταξίδια. Βλέπεις ο τόπος παραδοσιακά έβγαζε ναυτικούς… Ο καπετάν Χρήστος - μακρινός συγγενής εξ΄αγχιστείας - συνταξιούχος καπετάνιος, δένει τη βάρκα του στο Χηρόλακα. Από κει βγαίνει και ψαρεύει συχνά. Μια μέρα την ώρα που έδενε τα σχοινιά γύρισα και τον ρώτησα για τον καιρό. Και μου απαντά: -       Τώρα πλέον αντί για τα παλιά ναυτικά σημάδια που δείχνουν τι καιρό θα κάνει, βλέπω τις ανεμογεννήτριες στο βουνό. Ανάλογα με την γωνία και την φορά των πτερυγίων καταλαβαίνω αν θα ‘χουμε γαρμπή ή σοροκάδα... Όπως τον έβλεπα σκυμμένο στα σχοινιά μου ήρθε μια ιδέα και τον ξαναρωτάω: -    Χρήστο μήπως θυμάσαι καμιά ιστορία που σε συντάραξε μετά από τρεις δεκαετίες στην γέφυρα;  Ο καπετάν Χρήστος σταματά. Κοιτάζει τη θάλασσα. Κάθεται σε μια άκρη κι ανάβει τσιγάρο. Μετά άρχισε αργά: -     Ήταν στη δεκαετία του 70΄. Ήμουν δόκιμος σ΄ ένα ελληνικό φορτηγό. Ταξιδεύαμε στον Ινδικό. Νύχτα με καλή θάλασσα. Κοιμόμουν στην κουκέτα μου μετά από μια κουραστική βάρδια. Ξαφνικά ακούγεται ένας δυνατό σφύριγμα που κατάλαβα ότι προερχόταν από το δικό μας καράβι. Σφύριγμα πλοίου μέσα στη νύχτα, χωρίς αιτία, σημαίνει συναγερμός! Σηκώθηκα, ντύθηκα γρήγορα κι ανέβηκα αλαφιασμένος στην γέφυρα. Εκεί ήταν μόνο ο τιμονιέρης και ο καπετάνιος, ένας Χιώτης. Τι συμβαίνει καπετάνιο, ρωτάω ανήσυχος. Εκείνος δεν απάντησε. Ο τιμονιέρης μου έκανε νόημα να περιμένω… Σταματά παίρνει μια ανάσα και συνεχίζει: -    Μετά είδα ότι τα μάτια του καπετάνιου ήταν υγρά. Στεκόταν όρθιος δίπλα στο τζάμι της γέφυρας και κοίταζε προς την πλώρη με άδειο βλέμμα. Δεν είπα τίποτα. Πέρασε αρκετή ώρα. Κάποια στιγμή ο καπετάνιος γύρισε πίσω στη θέση του. Κάθισε κι άρχισε να μιλάει σιγά… Ξαναπαίρνει μια ανάσα ο καπετάν Χρήστος, πετά το τσιγάρο, και συνεχίζει την αφήγηση: -    Πριν από αρκετά χρόνια, μου είπε, ήμουν και εγώ δόκιμος σε ένα γκαζάδικο, ταξιδεύαμε σε αυτό το μήκος και πλάτος. Ήταν μια άγρια νύχτα, ο δικός μου καπετάνιος ζήτησε δυο εθελοντές. Έπρεπε να βγουν στο κατάστρωμα και να ασφαλίσουν το καπάκι μιας υπόγειας εισόδου στην πλώρη, γιατί η θάλασσα αγρίευε και μια τέτοια κατάσταση θα έθετε το καράβι σε κίνδυνο. Πολλή περισσότερο που ήταν και γκαζάδικο. Διστάσαμε. Τότε ο τρίτος καπετάνιος, ένα θαυμάσιο και φιλότιμο παιδί - ανδριώτης νομίζω - προσφέρθηκε. Είπα ότι θα πάω μαζί του. Ήταν δύσκολη δουλειά. Τα κύματα είχαν αρχίσει να σαρώνουν το κατάστρωμα. Παρόλα αυτά αποφασίσαμε να μη δεθούμε και γιατί το καπάκι ήταν κοντά και γιατί αν μας χτύπαγε ένα κύμα δεμένους στη λαμαρίνα θα μας τραυμάτιζε σοβαρά. Καθώς βγαίναμε γυρνάω και του λέω πως δεν ξέρω κολύμπι... -    Πάμε μη φοβάσαι, απάντησε ο τρίτος. Ξέρω να κολυμπώ καλά και για τους δυο μας… -    Βγήκε και τον ακολούθησα. Η δουλειά έγινε γρήγορα και αρχίσαμε να γυρίζουμε πίσω. Εκείνη τη στιγμή η πλώρη βυθίστηκε και ένα τεράστιο κύμα σάρωσε το καράβι. Σαν πούπουλα μας σήκωσε ψηλά και μας πέταξε στην αγριεμένη θάλασσα. Για μια στιγμή έχασα τα πάντα. Την επόμενη στιγμή ένα άλλο κύμα με πέταξε πίσω στο κατάστρωμα! Το πλήρωμα βγήκε και με τράβηξε μέσα. Σαν από θαύμα γλύτωσα με δύο σπασμένα πλευρά. Όμως, ο τρίτος χάθηκε για πάντα στη μέση του ωκεανού... Τον πήρε η θάλασσα μαζί της… Η μοίρα έπαιξε άσκημο παιχνίδι μαζί του. Εκείνος που ήξερε να κολυμπά χάθηκε και εγώ που δεν ήξερα σώθηκα... Έτσι κάθε φορά που η ρότα με φέρνει και περνάω από αυτό το σημείο, χαιρετάω τον φίλο μου. Είναι το μόνο που μπορώ να κάνω γι΄ αυτόν... Εδώ ο Χρήστος σταμάτησε. Άναψε δεύτερο τσιγάρο και μονολόγησε: -    Τώρα που το σκέφτομαι πρέπει να αλλάξω αραξοβόλι για τη βάρκα μου… -    Γιατί, τον ρώτησα... -      Μα εδώ είναι η Χηρόλακα. Κι εμένα δεν μ’ έχει κλάψει ακόμη κανείς!
«Ναυμαχία» στην Άνδρο! Όταν η ...
  Πολέμικό πλοίο της άσκησης στην περιοχή του πεδίου βολής Άνδρου Διεξήχθη η άσκηση «ΑΣΤΡΑΠΗ 3/17»  στη θαλάσσια περιοχή του κεντρικού Αιγαίου - στο πεδίο βολής Άνδρου - από το βράδυ της 20ής Μαρτίου 2017 έως το βράδυ της 22ας Μαρτίου 2017.  Στην άσκηση συμμετείχαν φρεγάτες, πλοία γενικής υποστήριξης, υποβρύχια και πυραυλάκατοι.
Η Ραφήνα και τα δύο ναυάγια τη...
Του Αντώνη Λαζαρή   Το καΐκι "Αγ. Χαράλαμπος" στο λιμάνι της Ραφήνας. Του Στυλιανού Περικλέους εξαδέλφου του Περικλή Περικλέους. Η φωτογραφία είναι του Ανδρέα Εμπειρίκου (λεύκωμα Καϊρείου Βιβλιοθήκης Άνδρου). Μια διαδρομή στο χτες και σε δύο σκληρές στιγμές μιας άλλης εποχής. Η μία αποτελεί και σήμερα μνήμη σκληρή του νησιού μας. Αναμνήσεις του καϊκτσή Περικλή Περικλέους που κατέγραψε ο καθηγητής Αντώνης Λαζαρής στα πλαίσια του Περιβαλλοντικού Προγραμματος του 1ου Γυμνασίου Ραφήνας. Ο Περικλής Περικλέους γεννήθηκε το 1930 στην Ερέτρια της Εύβοιας. Η καταγωγή του ήταν από τον Μαρμαρά της Προποντίδας. Υπήρξε τρίτης γενιάς ψαράς και ιδιοκτήτης της μηχανότρατας «Άγιος Κωνσταντίνος» και του γρι-γρι «Άγιος Δημήτριος». Το «Άγιος Κωνσταντίνος»  ήταν δεκαεπτά μέτρα καΐκι. Ψάρευε μέχρι Άνδρο, Τήνο, Μύκονο, αλλά και πιο μακριά. Συνέβαλε στα δύο μεγάλα ναυάγια που συγκλόνισαν την Ραφήνα και την Ελλάδα: του "Χειμάρρα" και του "Χρυσή Αυγή" - Εν Άνδρω)
O καπετάν-Γιαννούλης Χαζάπης α...
Του Αντώνη Λαζαρή Ο καπετάν-Γιαννούλης Χαζάπης με τον καπετάν-Τάσο Τρέσσο στη φιλόξενη γέφυρα του "Superferry II" τον Μάρτιο του 2014 (φωτο: Αντώνης Λαζαρής) (Από τον συνεργάτη μας Αντώνη Λαζαρή λάβαμε το ακόλουθο κείμενο που διορθώνει σχετική παράλειψη στο μικρό αφιέρωμα μας στους τελευταίους ανδριώτες καπετάνιους της γραμμής μας – Δ.Μπ.) Νομίζω ότι στο μικρό αφιέρωμα που έκανες για Ανδριώτες καπετάνιους στα πλοία της γραμμής Ραφήνας-Άνδρου-Τήνου-Μυκόνου λησμόνησες τον καπετάν-Γιαννούλη Χαζάπη από τις Στενιές της Άνδρου. Ο καπετάν-Γιώργης Σαμιωτάκης σταμάτησε τον Ιούνιο του 1998. Ο καπετάν-Γιαννούλης Χαζάπης καπετάνεψε στη γραμμή μέχρι το φθινόπωρο του 1999. Τότε ήταν καπετάνιος στο SuperCat "Χαρούλα" του Γιώργη Γούτου.
Ανδριώτες καπεταναίοι στη γραμ...
Του Διαμαντή Μπασαντή Δίπλα-δίπλα στη Ραφήνα: αριστερά το "Andros" που έχει πλοίαρχο τον καπετάν-Γιώργο Κολίτσα και δεξιά το "SuperFerry II" που θα έχει πλοίαρχο τον καπετάν-Θανάση Χαλά. Μιλούσα με τον ανδριώτη Δημήτρη Τ. για το νέο καπετάνιο της γραμμής μας, τον Θανάση Χαλά και γυρνά και μου λέει: "σήμερα έχουμε δύο ανδριώτες πλοιάρχους στη γραμμή μας. Και οι δύο νέοι. Έχεις αναλογιστεί πόσα χρόνια πέρασαν από τον καπετάν-Γιώργη Σαμιωτάκη, που ήταν ο τελευταίος ανδριώτης πλοίαρχος μέχρι να αναλάβει πάλι ένας ανδριώτης;" Έκανα τον λογαριασμό και βρήκα πως πέρασαν 14 ολόκληρα χρόνια από το 1998 που συνατξιοδοτήθηκε από το "Μπάρι Εξπρές" ο Γιώργης Σαμιωτάκης μέχρι το 2012 όταν ο 32χρόνος τότε Γιώργος Κολίτσας ανέλαβε την πλοιαρχία στο "Αικατερίνη"! Στη συνέχεια ο ίδιος 35χρόνος το 2015 ανέλαβε το "Andros". Και να που σήμερα φτάσαμε να έχουμε και δεύτερο ανδριώτη πλοίαρχο τον 33χρόνο Θανάση Χαλά, που αναλαμβάνει σε λίγο το "SuperFerry II.  Οι δύο νεαροί πλοίαρχοι συνεχίζουν μετά από πολύ καιρο τη ναυτική παράδοση της Άνδρου στην ακτοπλοΐα. Ο καπετάν-Γιώργης Σαμιωτάκης στη Χώρα, χειμώνας 2016. Ο καπετάν-Γιώργης έγραψε ιστορία στη γραμμή μας με το πλοίο "Μπάρι Εξπρές" του Βεντούρη. Συνταξιοδοτήθηκε το 1998 (φωτο: Εν Άνδρω) Τρεις ανδριώτες καπεταναίοι στη γραμμή μας. Καθένας με την διαδρομή του. Ο καπετάν-Γιώργης Σαμιωτάκης από την Χώρα έγραψε ιστορία στην ακτοπλοϊα, αλλά και στην γραμμή μας. Ακόμα θυμάμαι την φοβερή αφήγηση του καπετάν-Γιώργη από μια περιπετειώδη επιστροφή με το "Μπάρι Εξπρές" από Άνδρο για Ραφήνα το 1997. Ήταν ένα χρόνο πριν συνταξιοδοτηθεί και το περιστατικό ήταν στον Κάβο Ντόρο. Το "Μπάρι Εξπρές" σε φορτούνα... Όπως μου είπε: "Ερχόμουν από Μύκονο. Είχε πατημένο εννιάρι. Στο Γαύριο μου έδωσαν καιρό για Κάβο Ντόρο εννιά μποφώρ. Υπέγραψα και φύγαμε. Όταν μπήκαμε στον Κάβο Ντόρο ήταν 11αρι! Το κύμα βουνό. Πήρα το λιμεναρχείο και τους το είπα. Και μετά συνέχισα ανεβαίνοντας προς τα πάνω την Ευβοια. Από ένα σημείο και μετά όμως το βαπόρι δεν γύριζε.  Ο καιρός μου είχε σπάσει και μια σκάλα. Μιλάμε για χοντρή θάλασσα. Η πλώρη να πέφτει και να μην βγαίνει από το κύμα. Και να μην γυρίζει το βαπόρι στα πρύμνα. Κόντευα τα βράχια. Κάπου εκεί το γύρισα, αλλά  αναγκάστηκα να περάσω ανάμεσα Εύβοια και το Μαντέλο. Είναι το νησάκι που είναι ο φάρος. Εκεί τα νερά είναι ρηχά, αλλά εγώ τα ήξερα από τα καΐκια. Μετά όλα πήγαν καλά μέχρι τη Ραφήνα. Εκεί πάλι μας ζόρισε να δέσουμε». \ Ο καπετάν-Γιώργος Κολίτσας, από το Απροβάτου, μιλά στον κόσμο που στο Γαύριο υποδέχτηκε και ανέβηκε στο "Andros" στο πρώτο δοκιμαστικό ταξίδι του στη γραμμή μας το καλοκαίρι του 2015 (φωτο: Εν Άνδρω). Ο καπετάν-Γιώργος Κολίτσας από το Απροβάτου, ήταν αυτός που ξανάπιασε το νήμα των ανδριωτών καπεταναίων της γραμμής μας το 2012 με το "Αικατερίνη". Και συνεχίζει σήμερα με το "Andros" του Παναγιωτάκη. Η μέχρι σήμερα παρουσία είναι θετική. Έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη όσων ταξίδεψαν μαζί του. Και την φιλία όσων των γνώρισαν. Τον πρωτοσυνάντησα στην γέφυρα του "Αικατερίνη". Και τον ξανασυναντήσαμε στη γέφυρα του "Andros". Την δικιά του ιστορία θα την γράψει σε βάθος χρόνου. Και κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα να αφηγηθεί κι αυτός τις δικές του ιστορίες από την γραμμή μας. Ο καπετάν-Θανάσης Χαλάς σε μανούβρα στο Γαύριο. Τον Ιούνιο θα σκατζάρει τον καπετάν-Τάσα Τρέσσο στο SuperFerry II (φωτο: Εν Άνδρω). Στον 33χρόνο καπετάν-Θανάση Χαλά έλαχε ο κλήρος να αναλάβει το κλασικό, μετά απο δεκαετίες στη γραμμή μας, SuperFerry II. Μετά τον καπετάν-Κώστα Τζώρτζη, που άφησε εποχή με το SuperFerry II και τον καπετάν-Τάσο Τρέσσο, που έγραψε τη δική του ιστορία στη γραμμή και στο συγκεκριμένο πλοίο ο καπετάν-Θανάσης, από την Κατάκοιλο, είναι αυτός που θα συνεχίσει το νήμα των ανδριωτών καπεταναίων στην γραμμή μας. Η εμπιστοσύνη που του δείχνουν οι αδελφοί Στεφάνου και οι συνάδελφοι του, καθώς και ο έμπειρος καπετάν-Τάσος είναι θετικά στοιχεία για να ξεκινήσει την πλοιαρχία του.       που φιλοδίξησε πολλά  
Πασχαλινό γαλακτομπούρεκο στον...
Του καπετάν Λεωνίδα Μουστάκα   Το φορτηγό πλοίο (bulk carrier) LIRYC, "το πλοίο με το λάθος όνομα". Όπως φάινεται οι υπερκατασκευές του πλοίου (γέφυρα, νηχανή κλπ) ήταν όλες στην πρύμη. Πάσχα του 1965. Ήμουνα πλοίαρχος του νεότευκτου μπαλκ-κάριερ LIRYC. Επειδή υπήρχε και άλλο βαπόρι με λιβεριανή σημαία, όπως και το δικό μας, οι αρχές της Λιβερίας δεν επέτρεπαν να νηολογηθή κι άλλο με το ίδιο όνομα. Όμως ο μακαρίτης Κώστας Μ. Λεμός, πλοιοκτήτης του LIRYC, άνθρωπος που δεν έκανε πίσω σε τίποτα, ήθελε το βαπόρι να ονομαστεί έτσι και σκαρφίστηκε τη γραφή του ονόματος με αναγραμματισμό, ανατρέποντας τις αντιρρήσεις των λιβεριανών αρχών. Έτσι σε κάθε λιμάνι που προσεγγίζαμε, οι διάφοροι με τους οποίους συναλλασσόμαστε το αποκαλούσαν: «το βαπόρι με το λάθος όνομα». Ο καπετάν-Λεωνίδας Μουστάκας από το Κόρθι μπροστά στην προτομή του μακρινού προγόνου του Είχαμε φύγει, λοιπόν, από το Νόρφολκ φορτωμένοι κάρβουνο και μέσω της διώρυγας του Παναμά πηγαίναμε για την Τσίμπα της Ιαπωνίας από την οποία απείχαμε αρκετές μέρες ακόμα. Το πρωί της Κυριακής του Πάσχα έκανα την βόλτα μου στους διάφορους χώρους όπως συνήθιζα και για να ανταλλάξουμε ευχές με όποιους συναντούσα. Είχε προηγηθεί κάποιος δυνατός καιρός, κάπου στον Ειρηνικό ωκεανό και άφησε πίσω του αρκετό μπότζι. Φτάνοντας έξω από την κουζίνα βλέπω τον καμαρότο με ένα ταψί άψητο γαλακτομπούρεκο έτοιμος να το ρίξει στο μπουγέλο των σκουπιδιών ανταλλάσοντας κάποια «γαλλικά» με τον Χριστό: «τι ήθελες και αναστήθηκες σήμερα;» Και άλλα τέτοια. Μόλις που πρόλαβα να τον σταματήσω και να τον ρωτήσω πόση ώρα θέλει για να ψηθεί. Στην απάντηση του «είκοσι λεπτά περίπου» του είπα να περιμένει. Και από το τηλέφωνο της ρεσπέτζας τηλεφώνησα στον ανθυποπλοίαρχο να γυρίσει το βαπόρι δέκα μοίρες αριστερά για να μετριάση το μπότζι. Κι αυτό γιατί χυνόταν το γαλακτομπούρεκο μέσα στον φούρνο και γι’ αυτό ήθελε να το πετάξει! Το βάζει πάλι στο φούρνο αλλά αυτό συνέχισε να χύνεται. Κρατώ το τηλέφωνο ανοικτό και γυρίζω το καράβι άλλες δέκα μοίρες. Αυτό όμως συνέχισε να βγαίνει από το ταψί. Άλλαξα κι άλλο την πορεία, συνολικά 40 μοίρες έξω από την γραμμή μας, μέχρι να ψηθεί το γλυκό! Και όντας σε ετοιμότητα μόλις ψηθεί το γλυκό να ξαναπάμε στην πορεία μας. Ανέβηκα στην γέφυρα όπου ο ανθυποπλοίαρχος με περίμενε για να μάθει τους λόγους της στροφής, γιατί φοβήθηκε μήπως είχα δει κάτι εγώ από την πρύμη και δεν το είχε αντιληφθεί αυτός από την γέφυρα. Τον καθησύχασα πως έκανε καλά την δουλειά του και ότι υπήρξε λόγος: «ανωτέραςβίας» (δεν θα τρώγαμε γλυκό στο πασχαλινό τραπέζι)! Μόλις ψήθηκε το γαλακτομπούρεκο ξαναγυρίσαμε στην κανονική μας πορεία και στη συνέχεια επακολούθησε τρικούβερτο γλέντι με όσα καλά διέθετε το βαπόρι. Ήταν ένα αξέχαστο Πάσχα…   
Η τραγωδία του "Χρυσή Αυγή" όπ...
Του Δημήτρη  Σταυρόπουλου Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 24ης Φεβρουαρίου. Πρώτο θέμα το ναυάγιο και από κάτω ο φοβερός χιονιάς. (Το εκτενές αφιέρωμα του Εν Άνδρω για το ναυάγιο του Χρυσή Αυγή έτυχε πολύ μεγάλης δημοσιότητας. Πάρα πολλές χιλιάδες το διάβασαν στο site μας, αλλά και δεκάδες χιλιάδες το είδαν στα social media της Άνδρου, της Ραφήνας και της Αττικής. Ο δημοσιογράφος Δημήτρης Σταυρόπουλος, εργαζόταν τότε στην εφημερίδα Ακρόπολη, έστειλε την δική του μαρτυρία για την κάλυψη του συγκλονιστικού γεγονότος. Την καταθέτουμε ως μέρος του "μάχιμου ρεποσρτάζ" εκείνης της εποχής  Δ.Μπ.) Αν μου επιτρέπετε μια μικρή παρέμβαση (ύστερα από πολύ καιρό). Θέλω να προσθέσω μερικές λεπτομέρειες όπως τις έζησα, προκειμένου να συνεισφέρω στην ιστορική τεκμηρίωση των γεγονότων της τραγωδίας του «Χρυσή Αυγή». Εκείνο το απόγευμα στη Ραφήνα έγιναν μεγάλα λάθη από ολλές πλευρές και υπήρξαν βαρύτατες αμέλειες. Μερικές από αυτές οδήγησαν στο «ξήλωμα» της ηγεσίας του Λιμεναρχείου. 
Νικάκι...
Της Ιουλίας Ζαννάκη  Τα Άχλα και η Βουρκωτή ψηλά στο βουνό Περνάω το χερούλι από το αρμιόνι στο σκαρβέλο. Δεν πρέπει να χυθεί ούτε σταγόνα στο δισάκι.  Ο πατέρας μου, ο αφέντης, ευκαιρία ζητά. Σε μια βδομάδα  μπαρκάρω και δεν το έχω πει ούτε στη μάνα. Ανεβαίνω στο μουλάρι.  Η θάλασσα, η μαργιόλα, πλανεύτρα θάλασσα, στραφταλίζει κάτω στα Άχλα.  Κατηφορίζω για το χωριό. Οι αχιβάδες σιγανομουρμουρίζουν μυστικά στο ρυάκι που κυλά ανάμεσα τους.  Έχει σηκωθεί το πούσι και ο ήλιος καθώς ανατέλλει, γλυκοφωτίζει το χωριό. Το χωριό μου.