Με τα πρώτα χιόνια. Σαν αερικό...
Γράφει ο Ι.Π. - Άλκης   (Ακόμα μια φορά ο Άλκης μας «ταξιδεύει» στην Άνδρο, στον έρωτα, στα νιάτα, στο καλοκαίρι της ζωής, στο βιαστικό φθινόπωρο και στην μελαγχολική μοναξιά του. Και στις μνήμες που φέρνει μαζί του το πρώτο χιόνι του χειμώνα. Τρεις εποχές σε ένα διήγημα που γράφτηκε όταν ήταν στο καλοκαίρι της ζωής του και το ξανάγραψε τώρα που διατρέχει τον χειμώνα. Αυτά σκεφτόμουν διαβάζοντας και «διορθώνοντας» τυπογραφικά το παρακάτω διήγημα του χτες βράδυ στον Άγιο Νικόλαο της Ραφήνας κοιτώντας τα δεμένα καράβια. Η σκέψη πήγαινε στο «ταξίδι» για Άνδρο, στο «ταξίδι» της ζωής. Ξαφνικά κάποιος φώναξε το όνομα μου και μ’ έβγαλε από την «διαδρομή» των σκέψεων. Ήταν ο λογιστής του Superferry, ο Πέτρος Ζούρας, από το Φελλό. Είχαν ανεκτέλεστο κι είχε βγει βόλτα μέχρι τον Άγιο Νικόλαο. Περπατήσαμε μέχρι το λιμάνι. Το Andros φόρτωνε. Θα έφευγε σε 10 λεπτά. Φόρτωνε, μοναχικό, σιωπηλό. Σε μια άδεια προβλήτα. Περπατήσαμε προς το ολόφωτο κι άδειο Superferry. Κοιτάζαμε τον χαμογελαστό ναύτη από την Παλαιόπολη που έβαφε γκρίζο τον καταπέλτη. Ξαφνικά γύρισε και ρώτησε: «ποιος είναι ο Άλκης;» «Δεν ξέρω» απάντησα. «Είναι ένας από εμάς. Άρχισε μόνος του να στέλνει συνεργασίες. Γράφει γλαφυρά, λαογραφικά, ταξιδιωτικά. Είναι ένας που αγάπησε την Άνδρο ή ένα αερικό. Αυτό αρκεί…» «Να δεις που θα είναι ο κυρ-Γιάννης» μουρμούρισε ο Πέτρος… - Δ. Μπασαντής) ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ   Ξεκίνησε με το πρωινό πλοίο των 07,45 από την Ραφήνα.  Προορισμός  η Άνδρος και ειδικότερα η θεία Ανθούλα που θα τον φιλοξενούσε στο σπίτι της  για λίγες μέρες στο κάτω Απροβάτο. Είχε ξανάρθει πριν από 3 χρόνια και είχε τις καλύτερες των αναμνήσεων. Αγωνιούσε να συναντήσει τους παλιούς του φίλους, να πάνε για ψάρεμα το πρωί, για μπάνιο μεσημέρι και απόγευμα και το βράδυ  ό,τι προκύψει.      Με το που ξεκίνησε το πλοίο ένοιωσε κάτι το παράξενο να τον συνεπαίρνει, σαν  να περίμενε μια θεσπέσια εμπειρία. Έκανε μια βόλτα σ΄όλο το πλοίο, στα σαλόνια, στο κατάστρωμα, προχώρησε μπροστά δίπλα στην πόρτα του καπετάνιου. Τότε πρόσεξε ότι δεν ήταν μόνος.  Στα αριστερά του είδε μια μορφή όπως από χρόνια την είχε πλάση στην φαντασία του με όλες της τις λεπτομέρειες, που την είχε προικίσει με όλα τα ιδανικά του και τώρα ένοιωθε να τον απορροφά χωρίς περιθώρια για αντίδραση.  . . . .        Το δεύτερο πρωινό ξεκίνησε για μπάνιο χωρίς προορισμό. Κατέβηκε  στο  Λιόπεσι. Πήγε προς τα δεξιά στα βραχάκια και... ήταν εκεί μπροστά του ολοζώντανη! Εξωτική, σαν αερικό! Πλαστική, πλημμυρισμένη από τα νιάτα και τους χυμούς της ζωής. Ξέγνοιαστη, πρόσχαρη, αλλά και κάπως παράξενα μελαγχολική και σκεπτική.      Όλα τώρα ήταν διαφορετικά,  είχαν κάποιο νόημα  π’ άγγιζαν τα βάθη της καρδιάς. Όλα ξεκινούσαν από αυτήν, όλα κατέληγαν σ΄ αυτήν, όλα γίνονταν γι’ αυτήν.       Πέρασαν μαζί στιγμές ανείπωτης ευτυχίας. Βόλτες στην παραλία του Μπατσιού με τα χρωματιστά παπάκια, ψάρεμα το σούρουπο δίπλα στα ψαροκάικα, παγωτό στον ‘’Βράχο’’, πίτα γύρο στο χέρι και μετά στην αμμουδιά μπροστά στις ψαροταβέρνες .Πέρασαν στιγμές ανείπωτης ευτυχίας, γεμάτες πληρότητα και γαλήνη.      Την άλλη μέρα  βρέθηκαν  στην παραλία του Φελλού,  στο δεντράκι τέρμα δεξιά.   Έκαναν αγώνα μέχρι τον βράχο,  ψάξανε για βατράχια στην λιμνούλα με τις καλαμιές,  έκαναν  ηλιοθεραπεία και μετά στην ταβέρνα με τις μουριές. Η ευτυχία ήταν ανάλογη με τις επιθυμίες τους… ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ     Πέρασαν  4 μέρες… Κάθονταν σε ένα παγκάκι στην παραλία του Γαυρίου και βλέπαν τους ταξιδιώτες βιάστηκα να μπαίνουν στο πλοίο. Ξαφνικά πέσαν χοντρές στάλες βροχής, η θάλασσα σκοτείνιασε, οι κορυφές των δέντρων λύγισαν, τα φύλλα τρεμούλιασαν και τα κορμιά αναρίγησαν από την αύρα.  Τα γκαρσόνια μάζευαν βιαστικά τα μαξιλάρια από τα καθίσματα. Η μπόρα τους βρήκε απροετοίμαστους, εκτεθειμένος στη ακράτητη μανία της. ΧΕΙΜΩΝΑΣ        Πέρασαν 4 μήνες, σ΄ όλα τα βουνά είχε χιονίσει πολύ, όλα ήταν κάτασπρα, παρθένα αμόλυντα. Έριχνε χοντρές νιφάδες. Στην παραλία ένας μοναχικός περιπατητής βάδιζε αργά μπροστά στα κλειστά μαγαζιά, αφηρημένος, σαν χαμένος.  Ήταν τα υπολείμματα του εαυτού του, ό,τι δεν ήταν δοσμένα.       Έσκυψε σε μια  στιγμή, πήρε λίγο χιόνι στα νευρικά του χέρια, το ‘κανε  μια μπάλα όμορφη, του φάνηκε ότι είχε δει την μορφή της. Την πέταξε βιαστικά μακριά και αυτή κατρακύλησε χαράζοντας μια ανώμαλη γραμμή. Του φάνηκε πως χάραξε το όνομά της.  Γύρισε να φύγει. Με το θαμπό του βλέμμα  δίπλα στα μοναχικά του βήματα διέκρινε τα δικά της      Την ίδια ώρα, μια χλωμή μορφή στέκονταν ακίνητη μπροστά σ’ ένα  παράθυρο της πολυκατοικίας κι έβλεπε το χιόνι να πέφτει. Το καλοριφέρ άναβε στο φουλ, αλλά αυτή ένοιωθε μια παγωνιά να την πλημμυρίζει. Το δωμάτιο ήταν γεμάτο από αγαπημένα της πρόσωπα, αλλά ένοιωθε τρομερά μόνη. Ήταν τα υπολείμματα του εαυτού της, ό,τι δεν ήταν δοσμένο.      Τα χνώτα της σχημάτιζαν σχήματα στο τζάμι που γρήγορα χάνονταν για να ξαναγίνουν με την άλλη ανάσα της. Της φάνηκε ότι είδε την μορφή του. Απομακρύνθηκε από το παράθυρο. Οι σταγόνες από τα χνώτα πάνω στο τζάμι κατέβαιναν χαράζοντας μια ανώμαλη γραμμή. Της φάνηκε ότι χάραξαν το  όνομά της. Τα μάτια της πλημμύρησαν άθελά της δάκρυα. Γύρισε την πλάτη προς το παράθυρο. Με το θαμπό της βλέμμα στο άνοιγμα της πόρτας διέκρινε την σκιά του. Οι νιφάδες έπεφταν συνεχώς όλο και πιο μεγάλες, σκεπάζοντας αργά, μεθοδικά, ύπουλα, τα πάντα, το χθες, το σήμερα, το τώρα . . . .     Υστέρα από λίγες μέρες, όταν ο ήλιος έλιωσε τα χιόνια, φάνηκε το χώμα μαυρισμένο, λασπωμένο, βούρκος… ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Προσαρμογή  από το πρωτότυπο που δημοσιεύτηκε στο 2ο φύλλο του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΣΚΟΠΕΥΤΗ,  Ιούνιος 1966. 19/1/2021  
Φελλός,  Καλυβάρι,  Άνω Βαρίδι...
Γράφει ο Ι.Π.- Άλκης     Η μέρα μας άρχισε με τους καλύτερους οιωνούς. Ζέστη, λίγο αεράκι και όλοι μας κεφάτοι. Ξεκινήσαμε από το Ξενοδοχείο στο Μπατσί που έμενε ο φίλος μου ο Ν.Ν. με την οικογένειά του, σύζυγο και τρία παιδιά. Είχαν έρθει από την Ελβετία για 15θήμερες διακοπές στην πατρίδα.
Βάδιζα για Λειβάδιζα: στις άγν...
Του Διαμαντή Μπασαντή Απομεσήμερο την εποχή της πανδημίας και της ερημίας. Απομεσήμερο μια μέρας πνιγμένης στο νοτιά και στην σκόνη. Απομεσήμερο και ξεκινήσαμε με τον καθηγητή Γιάννη Τριδήμα "για τα μέρη που δεν υπάρχει καθημερινή και σχόλη" όπως κάποτε έγραψε ο Ελύτης. Ο λόγος για μια διαδρομή στην ξεχασμένη κι άγνωστη πια σε όλους Ράχη της Λειβάδιζας. ταματήσαμε το αυτοκίνητο στα ενδιάμεσα του χωματόδρομου που πάει για την άγνωστη στη συντριπτική πλειοψηφία των ανδριωτών Λειβάδιζα. Οικισμός ξεχασμένος λίγων σπιτιών κι ακόμα λιγότερων κατοίκων. Εμείς την μάθαμε από τις αναφορές στον Άγιο Συμεών, την εκκλησιά του οικισμού, που κάθε χρόνο  τον λειτουργούν οι λίγοι κάτοικοι της περιοχής κι ο παπα-Παναγιώτης για να θυμίζουν σε όλους μας πως υπάρχουν...   
Πρωτοχρονιά, μακριά από τους «...
Το νεοκλασικό Βούλγαρη που ο Δημήτρης Γιαννίσης ως δήμαρχος αγόρασε πριν 18 χρόνια φρόντισε με την επιστροφή του στο κοινά του νησιού ως αντιδήμαρχος να το αναδείξει δείχνοντας πως η νέα διοίκηση ήρθε αποφασισμένη να κάνει έργο παντού. Ο νέος φωτισμός δείχνει μια άλλη νοοτροπία. Με εντυπωσιακά lend στα παράθυρα και τις πόρτες και το εσωτερικό μπαλκόνι της εισόδου. Η Άνδρος απέκτησε ένα δημαρχείο πρότυπο πλέον. Η παλιά εγκατάλειψη και φθορά ξεπεράστηκε. 
Το τελευταίο βαπόρι του 2020 α...
Συνήθως γράφουμε για το πρώτο καράβι της νέας χρονιάς που έρχεται στην Άνδρο. Αυτό θα κάνουμε κι εφέτος. Όμως λίγο αργότερα. Μόνο που θα ξεκινήσουμε λίγο πιο πριν αυτή τη φορά. Από το τελευταίο καράβι που έφυγε από την Άνδρο κι έφτασε στη Ραφήνα - το ουσιαστικό επίνειο του νησιού μας - φορτωμένο με τις αναμνήσεις μιας δύσκολης χρονιάς και με τις γλυκιές ελπίδες της νέας χρονιάς. Ξεκινάμε το πρώτο ρεπορτάζ του νέου χρόνου λοιπόν από το βράδυ της παραμονής της πρωτοχρονιάς. Ένα εντελώς διαφορετικό βράδυ από όσα ξέραμε γι' αυτή τη βραδιά μέχρι σήμερα. Κι επιχειρούμε να την γλυκάνουμε με τον δικό μας τρόπο στο ΕΝ ΑΝΔΡΩ
Χριστουγεννιάτικες ιστορίες...
Του Διαμαντή Μπασαντή Μια αναδρομή, μέρες που είναι, στο χτες. Μια μικρή αποτίμηση. Δρόμοι παλιοί, φίλοι αξέχαστοι, διαδρομές μακρινές, που μας έφεραν μέχρι εδώ. Να αγναντεύουμε το πέλαγος και να θυμόμαστε. Ζω για να θυμάμαι, έγραφε ο Μαρκές. Ζούμε μέσα από τις μνήμες το σήμερα. Μπροστά στο πέλαγος που απλώνει ανάμεσα στα νησιά και στο ξημέρωμα μιας άλλης μέρας. Και ταξιδεύουμε ακόμα... Χριστούγεννα αύριο. Η μνήμη μακραίνει. Γυρεύει να πάρει πίσω τον καιρό. Να τρέξει για λίγες στιγμές διαδρομές σε άλλους τόπους, να διαγράψει τροχιές σε ηλικίες μακρινές. Στους παιδικούς δρόμους μιας χωματένιας Αθήνας. Στις ενήλικες όχθες ενός μελαγχολικού Τάμεση. Στα μοναχικά γράμματα του Αντρέα από το Βερολίνο σε μια άλλη πόλη του βορρά.
Μια αλησμόνητη φιλοξενία στον ...
Έχουν περάσει 26 χρόνια που πρωτοήρθα στην Άνδρο, φιλοξενούμενος από τον  φίλο μου τον Peter, έναν  ξανθό Εγγλέζο γλωσσολόγο, που ήρθε στην Ελλάδα με υποτροφία από το Βρετανικό συμβούλιο. Ο Peter μιλούσε τα ελληνικά πολύ καλύτερα από κάθε Έλληνα, διότι γνώριζε άριστα τα ελληνικά με την γραμματική και το συντακτικό τους και τα χρησιμοποιούσε, του άρεσε να κάνει και λογοπαίγνια με τις ‘’κυριολεξίες’’ που εμείς δεν τις  έχουμε συνειδητοποιήσει. Πχ. Σοβαρά !!  Μη μου το λες !!!  Πέστο !! Πολλές φορές μας διόρθωνε !!!
ΑΝΔΡΟΣ: Τοπίο στην ομίχλη... ...
Πρωινό Κυριακής 13 Δεκεμβρίου 2020. Μια απίστευτη ομίχλη καλύπτει την κοιλάδα της Χώρας. Οι Γερακώνες χαμένοι. Η Χώρα αχνή μέσα στο κατάλευκο πέπλο της ομίχλης. Μια άλλη χώρα ξεπροβάλει μπροστά μου. Κάτι από Αγγλία. Μια άλλη Αγγλία. Ορεινή. Μάλλον κάτι από Σκωτία. Αλλά και η Σκωτία δεν έχει κοιλάδες βαθιές που καταλήγουν τόσο εντυπωσιακά στη θάλασσα. Το κυριώτερο: η ομίχλη δεν περνά γρήγορα. Εγκαθίσταται ώρες ή μέρες. Στην Άνδρο όλα αλλάζουν συνεχώς. Η ομίχλη μπαινοβγαίνει αδιάκοπα δημιουργώντας σχήματα παράξενα. Εικόνες ονειρικές. Μικρά θαύματα εναλλασσόμενα... 
ΑΠΑΤΟΥΡΙΑ: Η Άνδρος του χειμών...
Στην Ελλάδα οι περισσότεροι είναι καλοκαιρινοί τύποι. Τους αρέσει το καλοκαίρι. Απλώνονται και χάνονται μέσα του. Η απεραντοσύνη του ήλιου τους θέλγει και τους ταξιδεύει. Σε κάποιους όμως αρέσει και η μαγεία του χειμώνα. Τα χρώματα γίνονται πιο σκούρα κι έντονα. Η γη αποκτά μια διαφορετική ομορφιά. Τα νερά τρέχουν. Οι χείμαρροι ζωντανεύουν. Το βουητό των νερών σμίγει με το πράσινο κυριαρχεί. Οι αποχρώσεις γήινες. Είναι η ώρα των βουνών και των ρεματιών. Και η Άνδρος έχει πολλές. Την μια πιο εντυπωσιακή από την άλλη, την μια πιο ζωντανή από την άλλη. Αυτή τη φορά θα σας ταξιδέψουμε στα Απατούρια...