Η Ελλάδα απο "οικονομικό" σε "...
Του Χρήστου Οικονόμου «Δεν πρόκειται για συνάντηση διαπραγματεύσεων, αλλά για μια καλή ευκαιρία να ενημερωθεί η Άγγελα Μέρκελ από τον Έλληνα Πρωθυπουργό για το τι ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα», δήλωσε την περασμένη Τετάρτη ο εκπρόσωπος της Γερμανίδας Καγκελαρίου, Στέφαν Ζάιμπερτ, αναφερόμενος στη συνάντηση στο Βερολίνο των δύο πολιτικών ηγετών. Ο κ. Ζάιμπερτ τόνισε πως δεν υπάρχουν διμερή θέματα για να συζητηθούν και πρόσθεσε ότι η Ελλάδα έχει δείξει φερεγγυότητα, τονίζοντας πως και οι εταίροι της θα φανούν αντιστοίχως φερέγγυοι έναντι της χώρας μας. Ήταν μια δήλωση, που παρά την προσπάθεια της γερμανικής πλευράς να εμφανίσει μια στάση στήριξης του Έλληνα πρωθυπουργού, έπασχε σοβαρά στο σημείο που φαινόταν να ενταφιάζει κάθε ελπίδα για άνοιγμα της «πολιτικής ατζέντας» που επιθυμεί η Αθήνα, στο πλαίσιο της Ε.Ε..
Το σπίτι του Παππού μου...
Του Κωνσταντίνου Τριανταφυλλάκη Γεννήθηκα και μεγάλωσα σ’ ένα ακριτικό χωριό, στον Εβρο. Το Ασημένιο. Οι παππούδες μας ήρθαν πρόσφυγες από Πέρα, μ’ εκείνη την ανταλλαγή πληθυσμών το 1922. Οι περισσότεροι βολεύτηκαν σε  κάτι πλινθόκτιστα σπίτια γιατί νόμισαν πώς ο ξεριζωμός ήταν προσωρινός. Γιατί πίστευαν πως κάποτε θα επέστρεφαν στα σπίτια τους, στα χωράφια τους, στη γη τους, σε μια ζωή που διακόπηκε απότομα. Κάποιοι μάλιστα ούτε τα υπάρχοντά τους δεν πήραν. Τόσο βέβαιοι ήταν για την επιστροφή. Όμως, ποτέ ο ξεριζωμός δεν είναι προσωρινός. Είναι μόνιμος, ανάθεμά τον....     Εκείνα τα πλινθόκτιστα σπίτια,  άρχισαν   να τα γκρεμίζουν εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 60. Να κτίζουν νέα, πιο άνετα και ευρύχωρα. Με πέτρες και τούβλα πλέον. Το όνειρο της επιστροφής στα πάτρια, ξεθώριαζε. Φύτρωσαν καινούργιες ρίζες, μεγάλωναν νέες γενιές, παιδιά που την προσφυγιά την άκουγαν ως μια λυπητερή ιστορία. Ως παραμύθι, ανακατεμένο με θρύλους για  τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά και την Κόκκινη Μηλιά...
Η διαμάχη Ευρωπαίων και Αμερικ...
Του Χρήστου Οικονόμου Με αντίρροπες θέσεις εμφανίζονται να προσέρχονται ευρωζώνη και ΔΝΤ, στον νέο γύρο διαπραγμάτευσης με την Ελλάδα, σχετικά με τη συνέχεια του προγράμματος στήριξης της ελληνικής οικονομίας. Η εν λόγω διχοστασία μεταξύ των δανειστών αναμφίβολα ευνοεί την Ελλάδα, η οποία δύσκολα θα βρεθεί στο προβλεπτό μέλλον σε καλύτερη θέση, για να πετύχει ρυθμίσεις που θα εξασφάλιζαν τη συνέχεια στήριξής της, συμβάλλοντας παράλληλα και στην πολιτική σταθερότητα, ως στοιχείου εκ των ων ουκ άνευ για καλές εξελίξεις στην προσπάθεια εξόδου της χώρας μας από την κρίση. Η «καρδιά» της διαφωνίας μεταξύ των δανειστών μας έχει εντοπιστεί στο εξής σημείο: Τον ορισμό του κεντρικού στοιχείου αποτίμησης της εξέλιξης του προγράμματος σταθεροποίησης της ελληνικής οικονομίας. - Οι ευρωπαίοι, δεσμευόμενοι και από το ισχύον θεσμικό πλαίσιο της Ε.Ε., επιλέγουν το σημείο του ελλείμματος, το οποίο (είτε με πρωτογενές πλεόνασμα, είτε όχι) βρίσκεται πλέον κάτω του ορίου του 3%, όπως ορίζουν οι ευρωπαϊκές συνθήκες. -Το ΔΝΤ, από την άλλη πλευρά, επιλέγει το Χρέος, άνευ της ρύθμισης του οποίου δεν θα μπορούσε να προχωρήσει (και ένεκα των καταστατικών περιορισμών που διέπουν τη λειτουργία του) στη συνέχιση χρηματοδοτικής στήριξης της ελληνικής οικονομίας (η οποία, σημειωτέον, δεν ολοκληρώνεται το 2014 αλλά επεκτείνεται χρονικά για μιαν ακόμη διετία).