Tα αυτιά της νύχτας βλέπουνε κ...
Του Δημήτρη Ασλάνογλου   Έρχεται η νύχτα. Η εκδίκηση της μέρας χάνεται. H νύχτα που όλα είναι μοιρασμένα γύρω μας και μπορούν να αφήνουν τα ίδια άχρωμα σκοτεινά σημάδια τους. Πόσες αλήθεια, εικόνες νύχτας, μας τυλίγουν καθημερινά. Πότε μ’ αστέρια κι ανάρια συννεφιά. Πότε με λάμψη ενός φεγγαριού, που στηλιτεύει το πέπλο της νύχτας. Πότε με ξαστεριά και κάποιες φορές, με βαριά συννεφιά κι ανεμοβρόχι ή ακόμα κι αθόρυβο χιόνι.
Εφιάλτης μιας νύχτας......
Γράφει ο καπετάν-Λευτέρης Πολέμης Πολλοί με ρωτούν αν υπάρχει κάτι δύσκολο ή επικίνδυνο που να έχει χαραχτεί στη μνήμη μου, μέσα στα 25 χρόνια της ναυτικής μου σταδιοδρομίας κατά την διάρκεια των οποίων ταξίδεψα στα πέρατα του κόσμου. Υπάρχουν πολλά. Όχι μόνο λόγω κακοκαιρίας, αλλά και άλλα πιο επικίνδυνα και πιο σκληρά. Ένα από αυτά που ανακαλώ στη μνήμη κάτι τέτοιες στιγμές που αναλογίζομαι την καριέρα μου συνέβη το 1974. Συνέβη μια σκοτεινή νύχτα στα νερά της Δυτικής Αφρικής, εν πλω από Περσικό Κόλπο για Αγγλία, όντας πλοίαρχος σε ένα VLCC (VeryLargeCrudeCarrier – εξαιρετικά μεγάλο πλοίο μεταφοράς αργού πετρελαίου). Το πλοίο λόγω μεγέθους εκείνη την εποχή (213.000 τόνους) δεν μπορούσε να περάσει το Σουέζ. Είχαμε περάσει το ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας και ανεβαίναμε δεξιά της Αφρικής.
Ο ναύαρχος Νίκος Παπάς, εγώ κα...
Του Δημήτρη Σταυρόπουλου Η φρεγάτα Έλλη   Τις προάλλες βρεθήκαμε συμπτωματικά μια παρέα συναδέλφων και πιάσαμε τις ιστορίες. Επειδή οι πιο πολλοί κάλυπταν χρόνια το ρεπορτάζ της Άμυνας, οι κουβέντες άρχισαν να περιστρέφονται γύρω από ταξίδια, αποστολές και πρόσωπα που σχετίζονται με τις Ένοπλες Δυνάμεις. Την ιστορία που αφηγήθηκα μεταφέρω εδώ γιατί σχετίζεται  με ένα σπουδαίο άνθρωπο που με τίμησε με την φιλία του. Η γνωριμία μας, πρωτότυπη, σχεδόν αλλοπρόσαλλη, ένα πραγματικό...καψώνι. Χειμώνας του 1983 η του 1984. Εργαζομαι στον "Αντένα" και καλύπτω μαζί με το ελεύθερο ρεπορτάζ περιστασιακά και το ρεπορτάζ Άμυνας. Ένα βράδυ με φωνάζει στο γραφείο του ο διευθυντής  Αλέκος Ρήγας και με χιούμορ με ρωτάει:
Τα καράβια της ζωής μου...
Του Διαμαντή Μπασαντή Το Έλενα Π. στο Γαύριο (Φωτο Άνδρος) Παράξενο. Η πρώτη εικόνα αποτυπωμένη στη μνήμη από τον πατέρα μου είναι στην ηλικία των τεσσεράμιση χρόνων. Περπατούσαμε κάτω από τα μεγάλα κυπαρίσσια ξημερώματα στα Λειβάδια. Πηγαίναμε στη Χώρα. Με κρατούσε από το χέρι. Δεν θυμάμαι πολλά από εκείνο το ταξίδι. Θυμάμαι πως στο Γαύριο δεν είχε καράβι και μπήκαμε σ’ ένα καΐκι. Πριν φύγουμε αγοράσαμε ένα μεγάλο φαγκρί! Το είχε ένας ψαράς αγκιστρωμένο ζωντανό μέσα στο νερό. Το σέρναμε με την πετονιά ως τη Ραφήνα. Ακόμα θυμάμαι πως το ταξίδι εκείνο διάρκεσε  5½  ώρες…
Το κύμα η πλώρη κέρδιζε οργιά ...
To Μπάρι Εξπρές με φουρτούνα έξω από το Γαύριο Τι ήταν να γράψει ο Δημήτρης Σταυρόπουλος για την περιπέτεια στην φουρτούνα χτες βράδυ (στο “εν Άνδρω”) κι έγινε χαμός. Ήταν βέβαια ωραία ιστορία. Τόσο ωραία που ξεχάστηκα μέχρι να την ανεβάσω. Έτσι μετά έτρεχα με 80 χιλιόμετρα στις στροφές της Σταυροπέδας και του Απροβάτου να προλάβω το βραδινό καράβι. Καλά όλα μέχρι εκεί. Όμως ο αντίκτυπος φάνηκε την επομένη. Και ξεκίνησε με ένα κύμα τηλεφωνημάτων. Τρικυμία σας λέω. Επιβεβαιώσεις και διορθώσεις!
Μια μεγάλη θαλασσοταραχή και έ...
Του Δημήτρη Σταυρόπουλου Προχθές ήμουν με μια αντριώτικη συντροφιά, όπου όλοι έλεγαν το μακρύ και το κοντό τους. Ιστορίες με περισσότερα ...ψέματα και λιγότερες αλήθειες. Χαλαρή βραδιά, με γέλια και πειράγματα. Ο καθένας περιέγραφε τα κάθε λογής κατορθώματα, με κραυγαλέα υπερβολή, θέλοντας να εντυπωσιάσει την παρέα. Με ρώτησαν αν έχω να διηγηθώ κάτι. Τους είπα ότι έχω ζήσει μια τρομερή περιπέτεια με επικίνδυνα απρόοπτα , που μ΄ έκανα να φοβηθώ - πρώτη φορά - τον Κάβο Ντόρο. Είναι τόσο ακραία, συμπλήρωσα,  που δεν θα την πιστέψετε. Επέμειναν. Τους την είπα, δεν με πίστεψαν κι έβαλα μαζί τους ένα στοίχημα. Θα την γράψω, με ημερομηνία και – κυρίως - με ονόματα, έτσι ώστε αν λέω ψέματα, αυτοί που αναφέρω να μπορούν να με διαψεύσουν.