Η γαστρονομική Άνδρος στην ΕΧΠ...
  Η ώρα της Άνδρου στην μεγάλη έκθεση της Expotrof στην ανακύρηξη του Νοτίου Αιγαίου σε "Γαστρονομική Περιφέρεια της Ευρώπης 2019". Η Αργυρώ Μπαρμπαρίγου παρουσιάζει για την τηλεόραση... Ολοκληρώνεται η μεγάλη παρουσίαση της Άνδρου στον χώρο της διατροφής – η μεγαλύτερη μέχρι σήμερα – στον χώρο της διατροφής στο Ολυμπιακό Κέντρο Ξιφασκίας στο Ελληνικό (1/2-4/2). Πολλοί οι επαγγελματίες του νησιού μας που συμμετέχουν στην μεγάλη γιορτή αφιερωμένη στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου που εφέτος ανακηρυχθηκε «Γαστρονομική Περιφέρεια της Ευρώπης 2019».
Νότιο Αιγαίο: γαστρονομική "πρ...
Της Ιωάννας Φωτιάδη Αναδημοσίευση: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ     Με «Λαζαράκια» από την Κάλυμνο, κρασί από τη Σίκινο, θυμαρίσιο μέλι από την Κίμωλο, «μελεκούνι» από τη Ρόδο και «πετρωτή» από την Άνδρο μας τρατάρουν φέτος τα νησιά του Νοτίου Αιγαίου. Το φλουρί της ευρωπαϊκής πίτας έπεσε αυτή τη φορά στις Κυκλάδες και στα Δωδεκάνησα, που απέσπασαν τον πολλά υποσχόμενο τίτλο της «Γαστρονομικής Περιφέρειας της Ευρώπης 2019».
Τηνιακοί και ανδριώτες γλύπτες...
Του Δημήτρη Παυλόπουλου Καθηγητή ΕΚΠΑ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: SLpress.gr   Η λειτουργία των πρώτων αθηναϊκών μαρμαρογλυφείων συμπίπτει με την ανοικοδόμηση της Αθήνας και με τη συγκρότηση του Α’ Κοιμητηρίου της. Ιδιοκτήτες τους Τηνιακοί και Ανδριώτες λατόμοι και μαρμαράδες, που είχαν εγκατασταθεί οι πρώτοι γύρω από την οδό Θεμιστοκλέους και οι δεύτεροι προς την οδό Ζωοδόχου Πηγής. Λέγεται ότι όταν ο δάσκαλος στην Κάρυστο ρώτησε τους μαθητές του ποιος έφτιαξε τον κόσμο, πετάχτηκε ένας και είπε δυνατά: «Τηνιακοί κι Ανδριώτες!».
Φιλαρμονική Άνδρου: μια μοναδι...
Του ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΜΠΑΣΑΝΤΗ Η Φιλαρμονική της Άνδρου ξεκινά το 1909 όταν η αστική κοινωνία της Άνδρου ανερχόταν ταχύτατα και η ναυτιλία στήριζε οικονομικά το νησί. Ιδρυτές οι μεγάλες ναυτικές οικογένειες των Εμπειρίκων, Καρυστιανάκιδων, Γουλανδρήδων, Καΐρηδων, Δερτούζων κλπ. Αλλά και τα μεγάλα πνευματικά ονόματα του νησιού όπως οι Πασχάληδες. Συνεργάτης σε όλα ο Λ. Καραουλάνης, ο πρώτος τυπογράφος της Άνδρου. Μεταπολεμικά στήριγμά της Φιλαρμονικής υπήρξε ο Δήμος Άνδρου και ο σπουδαίος δήμαρχος Άνδρου Μιχάλης Πολέμης (1956-1960). Η Φιλαρμονική έσβησε το 2005 εγκαταλειμένη. Και ξεκίνησε πάλι το 2008 από τον Μιχάλη Στρατή υπό την σκέπη του Μουσικού Συλλόγου Άνδρου έχοντας συμμετάσχει μέχρι σήμερα στις καλύτερες στιγμές της Άνδρου ... Το 1909 ιδρύεται στην Άνδρο από μια ομάδα ευκατάστατων αστών που έχουν σχέση με τη ναυτιλία η Φιλαρμονική Άνδρου. Μια από τις πρώτες Φιλαρμονικές στην ανερχόμενη αστική Ελλάδα. Στους ιδρυτές επιφανή μέλη των ναυτικών οικογενειών των Εμπειρίκων, των Καρυστιανάκιδων, των Δερτούζων, των Γουλανδρήδων, των Καΐρηδων κλπ. Μέγας χορηγός ο Γεώργιος Κ. Εμπειρίκος. Το πρώτο δημοτικό συμβούλιο απαρτίζουν οι  Γεώργιος Λ. Καρυστινάκης, Νικόλαος Κ.’Εμπειρικος, Λεωνίδας Ν. Κονδύλης, Νικόλαος Α. Καΐρης και Νικόλαος I. Δαπόντες. Ένας ακόμα σημαντικός αστικός θεσμός στα πλαίσια της ανερχόμενης αστικής Άνδρου, που συγκροτείται γύρω από τη ναυτιλία της Χώρας.  Η αστική εποχή της Άνδρου έχει ξεκινήσει στα τέλη του 19ου αιώνα. Είναι η εποχή που η Άνδρος περνά από τα ιστιοφόρα στα ατμόπλοια με πρωτοπόρους τους Εμπειρίκους. Σε αυτή την εποχή δημιουργούνται μια σειρά αστικοί θεσμοί και εισάγονται στο νησί και αρκετοί αστικοί νεωτερισμοί. Το Καταστατικό της Φιλαρμονικής Άνδρου, που έφτασε στα χέρια μας από τον ιδρυτή της πιο πρόσφατης Φιλαρμονικής Άνδρου Μιχάλη Στρατή το 2008 περιγράφει με τον τρόπο του ανάγλυφα την εποχή. Τι μας λένε οι παραπάνω δημοσιευθείσες σελίδες του πρώτου καταστατικού της Άνδρου; Πως μια ομάδα επιφανών και ευκατάστατων Ανδριωτών αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία και ιδρύουν Φιλαρμονική με σκοπό την μουσική παρουσία και την μουσική παιδεία μέσω της οργάνωσης "μουσικού Θιάσου"! Αν δούμε τι γίνεται γύρω στα άλλα νησιά ή ακόμα και στην Αθήνα τότε διαπιστώνουμε πως η Άνδρος βρίσκεται στην πρωτοπορία της εποχής της.  Ξεφυλλίζοντας το Καταστατικό βλέπουμε πως ο τυπογράφος Λουρέτζος Καραουλάνης, αναλαμβάνει το 1909 να τυπώσει στο τυπογραφείο στην Χώρα το πρώτο καταστατικό με τα ιδρυτικά μέλη. Από αυτό μπορούμε να αντλήσουμε ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την συγκρότηση της αστικής κοινωνίας της Άνδρου πριν 110 χρόνια.  Ενδιαφέρον έχει να σταθούμε και στην οικονομική αυτοδυναμία της πρώτης Φιλαρμονικής της Άνδρου. ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΕΞ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΣΕ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥΣ ΠΟΡΟΥΣ. Η αστική κοινωνία και η μουσική παιδεία οργανώνεται γύρω από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Η μόνη κρατική συνεισφορά είναι ο χώρος που συνέρχονται οι παράγοντες του τόπου και είναι το Δημαρχείο της Άνδρου. Από τα παραπάνω είναι εμφανές πως υπάρχουν χρήματα από τη ναυτιλία. Όμως συνάμα υπάρχει πρωτοβουλία, ιδέες, πατριωτισμός και οργάνωση. Όλα αυτά μαζί συμπαρασύρουν ολόκληρη την κοινωνία σε άνοδο. Η παράθεση των ονομάτων λίγο πιο κάτω όλων αυτών που συγκρότησαν την πρώτη φιλαρμονική και οργάνωσαν την πρώτη μουσική παιδεία στο νησί αποτελεί φόρο τιμής σε εκείνους που ταξίδεψαν, εμπορεύτηκαν και ονειρεύτηκαν κάτι περισσότερο για την πατρίδα τους. Για το νησί τους. Και το έφτιαξαν.  Με την δημιουργία της πρώτης φιλαρμονικής στο νησί εξαπλώθηκαν άλλες εικόνες και άλλα ακούσματα στο νησί. Και σταδιακά άπλωσαν και πέρα από τους αρχικούς δημιουργούς τους. Κάθε κύτταρο πολιτισμού προσθέτει κάτι στην κοινωνία. Και η πρώτη φιλαρμονική και η μουσική παιδεία που άπλωσε άφησε σπόρους όπως θα δούμε στη συνέχεια. Η Φιλαρμονική μεταπολεμικά Η μεταπολεμική Φιλαρμονική της Άνδρου (φωτ. Αντώνης Διαβατίδης). Η πρώτη Φιλαρμονική της Άνδρου άκμασε τα χρόνια της μεγάλης αστικής ανάπτυξης της Άνδρου που διάρκεσε μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος άλλαξε και τον ρου της Άνδρου. Μετά τον πόλεμο όπως αναφέρουν παλαιότεροι συστηματική προσπάθεια αναβάθμισης της έγινε κατά την τετραετία της δημιουργικής τετραετίας του δημάρχου Μιχάλη Πολέμη (1956-1960).  Άλλη μια φωτογραφία από την Φιλαρμονική της Άνδρου στα τέλη της δεκαετίας του 1950 (φωτ. Αντώνης Διαβατίδης). Όπως θυμούνται οι παλαιότεροι η Φιλαρμονική την εποχή του δημάρχου Μιχάλη Πολέμη είχε μεγάλη δραστηριότητα και συνέχισε σε αυτό τον ρυθμό και αργότερα δημιουργώντας μια συνέχεια στην μουσική παιδεία του νησιού και αφήνοντας βαθιές μνήμες για πολλά και δημιουργικά χρόνια.  Η Φιλαρμονική της Άνδρου το 1958 κατά την συμμετοχή της στη Ναυτική Εβδομάδα (φωτ. Αντώνης Διαβατίδης). Η δημοτική Φιλαρμονική διανύει μια μεγάλη χρονικά περίοδο και φτάνει μέχρι το 2005. Τότε παραμελημένη εντελώς από τον Δήμο Άνδρου διαλύεται από τον τότε δήμαρχο Μ. Βάμβουκα! Ο πρόεδρος του Μουσικού Συλλόγου Άνδρου Μιχάλης Στρατής παίρνει την πρωτοβουλία το 2008 και ξεκινά την σημερινή Φιλαρμονική με ιδιωτική στήριξη. Έκτοτε η Φιλαρμονική έχει σημαντική δραστηριότητα. Η σημερινή Φιλαρμονική σε εθνική εορτή το 2016 (φωτ. Εν Άνδρω). Η Φιλαρμονική της Άνδρου έχει πλέον σήμερα αξιόλογη παρουσία τόσο στα μεγάλα γεγονότα και τις εθνικές και θρησκευτικές επετείους όσο και στα καλλιτεχνικά δρώμενα του νησιού μας. Συνεισφέρει με τον τρόπο της στην εξάπλωση της μουσικής παιδείας, στην καθημερινή αισθητική καλλιέργεια, στην συγκινησιακή φόρτιση όλων των μεγάλων γεγονότων της Άνδρου. Παρακάτω παραθέτουμε δύο φωτογραφίες από σημαντικές μουσικές παραστάσεις στις οποίες συμμετείχε (το 2015 & το 2017) με σημαντικούς καλλιτέχνες που έδωσαν παραστάσεις στο νέο ανοιχτό θέατρο Άνδρου.  Η σημερινή Φιλαρμονική σε μεγάλη παράσταση αφιερωμένη στο Νίνο Ρότα του 1ου Φεστιβάλ Άνδρου - Καλοκαίρι 2015 (φωτ. Εν Άνδρω). Η σημερινή Φιλαρμονική σε μουσική παράσταση με τον Διονύση Σαββόπουλο το 2017 (φωτ. Εν Άνδρω). ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Για την ιστορία της Φιλαρμονικής το Εν Άνδρω και ο διαχειριστής του θα επανέλθουν και πάλι. Η παραπάνω σύντομη επισκόπηση των σταθμών της Φιλαρμονικής Άνδρου εντάσσεται στα πλαίσια των ιστορικών διαδρομών του Εν Άνδρω στην ιστορία της αστικής Άνδρου. Όπως είναι γνωστό στους τακτικούς αναγνώστες μας το Εν Άνδρω και ο διαχειριστής του έχουν ήδη επεξεργαστεί και δημοσιεύσει μέχρι σήμερα σύντομες ανασκοπήσεις για αστικούς κοινωνικούς θεσμούς στους οποίους η Άνδρος βρέθηκε στην πρωτοπορία. Θυμίζουμε την ιστορία της "Λέσχης Ανδρίων" (2018), την ιστορία του Ανδριακού Ο.Φ. (2012) και την ιστορία του Ναυτικού Ομίλου Άνδρου (2013). Στοιχεία για την ιστορία και την αστική κοινωνία της Άνδρου έχουμε αναφέρει πολλά στα βιβλία μας: "Η Άνδρος μέσα στον Χρόνο" (2012 & 2015). "Η Μονή Παναχράντου στο διάβα των αιώνων" (2014), "Εν Άνδρω - το νησί της ναυτοσύνης" (2014), "Η Άνδρος του Πολιτισμού" (2016). 
ΑΝΔΡΟΣ 2019: Ενυπωσιακές αποτυ...
 Οι εικόνες σήμερα από το πλοίο Superferry που πέρασε από την Άνδρο είναι εξωτικές. Μια Άνδρος διαφορετική, μια Άνδρος ξεχωριστή, μια Άνδρος που λες και "μετακόμισε" εδώ από κάπου βόρεια. Με βουνά χιονισμένα κάτω από ένα ιδίαιτερα λαμπρό, αλλά και συνάμα ψυχρό ήλιο. Στην φωτογραφία η Άνδρος στην περιοχή του Γαυρίου χιονισμένη, όπως την είδαν σήμερα το πρωί οι επιβάτες από το Superferry καθώς έφευγε για Τήνο (φωτ. Εν Άνδρω).
Η Ελένη Σταματούδη από το Κόρθ...
Στην κατάμεστη αίθουσα του New York College στην Αθήνα (φωτ. Εν Άνδρω). Η Κορθιανή Ελένη Σταματούδη είναι οικονομολόγος. Μια ευαίσθητη οικονομολόγος, που εργάζεται στην Επιτροπή Ανταγωνισμού και αγαπά τα παιδιά. Με την σκέψη σε αυτά έγραψε ένα βιβλίο γι’ αυτά. Ένα βιβλίο χρηστικό και εκπαιδευτικό. Το βιβλίο απευθύνεται σε παιδιά 4 μέχρι 9 χρόνων και τα διδάσκει καλούς τρόπους στο τραπέζι.
Εκδρομή στην Αγία Μονή στο Στε...
Χειμωνιάτικος ο καιρός, αλλά με μια λαμπερή λιακάδα. Κάτι σαν ανάπαυλα μετά την βροχή που έφυγε και την βροχή που έρχεται τις επόμενες μέρες. Βγήκαν όλοι όσοι έχουν μείνει στο νησί σαν τα σαλιγκάρια μετά την βροχή. Βγήκαν και οι φίλοι μας οι Παναχραντινοί για μια εκδρομή στην Αγία Μονή στο Στενό που υπάγεται στην Πανάχραντό. Από την εκδρομή αυτή οι φωτογραφίες και η εξιστόρηση του Εν Άνδρω. Στη φωτογραφία ο Προφήτης Ηλίας το όριο του Στενού με την Άνδρο στα 750 μέτρα ύψος...
Το ανδριώτικο έθιμο του κοκορό...
  Το πρωινό Αιγαίο από το μοναστήρι της Παναχράντου στους Γερακώνες το πρωινό των Χριστουγέννων 2016 (φωτ. Εν Άνδρω). Ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Το έθιμο του κοκορόζουμου είχε χαθεί προ πολλού από την Άνδρο. Εκείνη την εποχή ο Γιάννης Γλυνός πήγαινε κάθε Χριστούγεννα τα παιδιά του στο μοναστήρι. Ήθελε, μαζί με την γυναίκα του, «να μάθουν τα παιδιά την παράδοση του τόπου τους». Όπως θυμάται φίλος «εκείνα τα χρόνια η χριστουγεννιάτικη  λειτουργία στην Πανάχραντο μάζευε μόνο καμιά 20αριά ανθρώπους».
Ο Ανδριώτης δημιουργός που έμα...
Του Ευθύμιου Σαββάκη Πηγή: ONEMAN.GR (Μέρες που είναι γιορτινές και αφιερωμένες στα παιδιά το Εν Άνδρω σας ξεναγεί με μια εξαιρετική αναδημοσίευση, που αλιεύσαμε στο ONEMAN.GR  του Ευθύμιου Σαββάκη, στα ελληνικά επιτραπέζια παιχνίδια, που δημιούργησε και γνώρισε στους Έλληνες η οικογένεια Ρεμούνδου από την Άνδρο! Όσοι κάποτε παίξατε Γρινιάρη, Φιδάκι και Τόμπολα, αλλά και όσα παιδιά παίζουν σήμερα να ξέρουν πως ο δημιουργός τους ήταν ο Ανδριώτης Χαράλαμπος Ρεμούνδος - Εν Άνδρω). Η οικογένεια Ρεμούνδου από την Άνδρο ήταν αυτή που έμαθε τα επιτραπέζια στους Έλληνες. Για τον Χρήστο Ρεμούνδο, γιό του Χαράλαμπου Ρεμούνδου, που γεννήθηκε στην Άνδρο, η ζωή μοιάζει με μία παρτίδα Γκρινιάρη. Γκρινιάρης, Φιδάκι, Τόμπολα.   Τρία από τα πιο κλασικά παιχνίδια που έχουν γεννηθεί σε αυτό τον τόπο κοσμούν το πάνω ράφι του γραφείου του Χρήστου Ρεμούνδου. Ο πατέρας του, άλλωστε, ήταν αυτός που τα σύστησε στο ελληνικό κοινό, χωρίς να ξέρει ότι 70 χρόνια μετά θα υπάρχουν ακόμα παρέες που αφιερώνουν χρόνο και χαμόγελα πάνω από τα ταμπλό που εμπνεύστηκε, ενώ τα πιο συλλεκτικά πωλούνται στο ebay και εκτίθενται σε Μουσεία Παιχνιδιών. Όπως αφηγείται ο Χρήστος Ρεμούνδος: «Ο πατέρας μου, Χαράλαμπος Ρεμούνδος, γεννήθηκε στην Άνδρο. Τα παιχνίδια που παίζανε τα παιδιά εκείνη την εποχή, πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δηλαδή αλλά και κατά τη διάρκειά του, ήταν όλα για έξω από το σπίτι. Ελάχιστα παιδιά είχαν τη δυνατότητα να έχουν παιχνίδια τύπου τρενάκια, αλογάκια, στρατιωτάκια κτλ για μέσα στο σπίτι. Ήταν, οπότε, φυσικό επακόλουθο για ένα παιδί που τα μόνα του παιχνίδια ήταν κουρέλια (που γινόντουσαν μπάλες), καλάμια και λάσπες, να ονειρεύεται παιχνίδια που θα παίζει με τους φίλους του μέσα στη θαλπωρή του σπιτιού. Το 1948, λοιπόν, σε μία εποχή που τα επιτραπέζια παιχνίδια ήταν ελάχιστα έως ανύπαρκτα. αποφασίζει να ασχοληθεί επαγγελματικά με το μεγάλο απωθημένο της παιδικής του ηλικίας. Λίγο καιρό αργότερα κυκλοφόρησε το 'Ludo', το οποίο μετονόμασε στον θρυλικό «Γκρινιάρη», ένα παιχνίδι που παίζεται ακόμα και σήμερα και αποτελούσε το best-seller της δεκαετίας του ’60. Όχι μόνο επειδή είναι διασκεδαστικό με πολλές ανατροπές, αλλά και γιατί ήταν το πρώτο επιτραπέζιο που κυκλοφόρησε με πιο παιχνιδιάρικο και αστείο τίτλο. Ένας πολύ γνωστός ηθοποιός μου είχε πει τη δεκαετία του ’80: 'Φαντάσου μία παρτίδα Γκρινιάρη, για παράδειγμα, σαν μία καθημερινή μέρα. Ξεκινάς να παίξεις με τους φίλους σου και γελάς, θυμώνεις, χάνεις, κερδίζεις και όταν τελειώσεις, βάλεις τα πράγματα μέσα και κλείσεις το κουτί, διαπιστώνεις πως μπορεί να έχεις συναντήσει δυσκολίες, αλλά πέρασες ωραία. Σαν μία καθημερινή μέρα! Η ζωή δεν είναι παιχνίδι, αλλά τα παιχνίδια είναι σαν τη ζωή! Μου έχει μείνει αυτό. Συμφωνώ. Η ζωή μοιάζει με μία παρτίδα Γκρινιάρη. Ακολούθησαν κι άλλα θρυλικά παιχνίδια όπως το «Φιδάκι» και η «Τόμπολα», ενώ τη δεκαετία του ‘70, στην εποχή της τηλεόρασης, κυκλοφορήσαμε, σε συνεργασία με τον παρουσιαστή Ίκαρο, σαν επιτραπέζιο το «Μήπως Γνωρίζετε;», το οποίο ήταν βασισμένο στο ομώνυμο τηλεοπτικό κουίζ. Αυτό το παιχνίδι ήταν στο Νο 1 στις πωλήσεις για τουλάχιστον 10 χρόνια. Μετά από αυτά, στα τέλη του ’70 και όλο το ’80 μαζί με τα κλασικά βγάλαμε παιχνίδια με διάφορους ήρωες από την τηλεόραση, με τον «Sport Billy» και την «Πίπη Φακιδομύτη» να ξεχωρίζουν. Το εντυπωσιακό σε αυτούς τους κωδικούς, κάτι που δεν το είχαμε ξανασυναντήσει, ήταν ότι η μονάδα μέτρησης για τις παραγγελίες ήταν το φορτηγό! Δηλαδή ένα φορτηγό τον έναν κωδικό κι άλλο ένα τον άλλο, ενώ στα άλλα προϊόντα ήταν συνήθως η 12άδα. Όπως καταλαβαίνεις μεγάλωσα μέσα στο εργοστάσιο, που ήταν για εμένα το σπίτι μου κι έμαθα από πολύ νεαρή ηλικία πώς φτιάχνεται ένα επιτραπέζιο παιχνίδι σε όλες του τις φάσεις, από τη σύλληψη της ιδέας - που μερικές φορές απαιτούσε πολύ χρόνο κι άλλες ερχόταν από μόνη της -, μέχρι και την παράδοση στα καταστήματα. Θυμάμαι, μάλιστα, τον πατέρα μου να ζητάει συχνά την άποψή μου για τα νέα επιτραπέζια, τα οποία έπαιζα με τους φίλους μου για να τα «τσεκάρω». Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη φορά που μου έδωσε να παίξω το παιχνίδι «Εν Τούτω Νίκα» και διαπιστώσαμε ότι δεν τελείωνε. Ε, το στήσαμε από την αρχή.» Στον τοίχο πίσω του ασπρόμαυρα κάδρα μαρτυρούν τις εφτά δεκαετίες που κουβαλά στις πλάτες της η επιχείρηση. Του ζητώ να μου απαριθμήσει τα «παράσημα» αυτής της περιόδου. «Για εμένα το πιο μεγάλο παράσημο είναι ότι μετά από 70 χρόνια ασταμάτητης λειτουργίας όχι μόνο υπάρχουμε και εξελισσόμαστε, αλλά μας προτιμούν για τα παιδιά και τα εγγόνια τους και όλοι αυτοί που έπαιζαν ως παιδιά με τις δημιουργίες μας. Τεράστιο πράγμα. Βεβαίως, δεν μπορώ να ξεχάσω αυτό που μου είπε κάποτε ένας πολύ σπουδαίος παιχνιδάς, ιδρυτής και ιδιοκτήτης της μεγαλύτερης ίσως αλυσίδας παιχνιδάδικων, ότι η οικογένειά μου έμαθε το επιτραπέζιο στους Έλληνες. Μια σπουδαία στιγμή που έχουμε ζήσει ήταν και με τον «Τιτανικό», που μας το ζήταγαν όλοι οι έμποροι για αποκλειστική διάθεση.» Η συζήτησή μας πηγαίνει στη σύγχρονη εποχή της τεχνολογίας, η οποία για πολλούς είναι «εχθρός» των επιτραπέζιων παιχνιδιών. Με διορθώνει: «Τα επιτραπέζια δεν έχουν εχθρούς. Ο μόνος εχθρός του επιτραπέζιου είναι το κακό επιτραπέζιο. Η τεχνολογία της έχει βοηθήσει να εξελίξουμε σε πολύ μεγάλο βαθμό τα παιχνίδια της. Αυτό συμβαίνει γιατί όταν ένα παιδί έχει μάθει το tablet, θέλει και το επιτραπέζιό του να είναι και εκείνο γρήγορο, με πολύ χρώμα, έξυπνο. Μην ξεχνάμε ότι όσο προοδεύουμε σαν κοινωνία, τόσο και τα παιδιά της γίνονται πιο έξυπνα και πιο απαιτητικά. Τα παιχνίδια υψηλής τεχνολογίας είναι εξαιρετικά και πάντα τα κοίταγα με θαυμασμό για το πόσο εξελίσσονται. Αλλά θεωρώ πως είναι κυρίως για της ώρες που είναι ένα παιδί μόνο του ή έχει και ένα φίλο για παρέα. Της στιγμές με όλη την οικογένεια ή την παρέα δεν μπορούν να της καλύψουν της ένα καλό επιτραπέζιο. Της, στα καινούργια επιτραπέζια έχει μπει και η σύγχρονη τεχνολογία. Από buzzer και φωνές ζώων μέχρι και εφαρμογές σε κινητά τηλέφωνα. Ακόμα, βλέπουμε ότι ενώ τα προηγούμενα χρόνια τα επιτραπέζια ήταν παιχνίδια μόνο για τα παιδιά, τώρα γίνονται ο συνδετικός κρίκος της οικογένειας και η αφορμή για να βρεθούν πάλι οι παρέες. Ξέρεις το μεγάλο στοίχημα μίας εταιρείας με τη δική μας ιστορία είναι να παραμένει σύγχρονη και ταυτόχρονα κλασική. Ξεκινάει από σύγχρονη και με τα χρόνια, όταν την έχει αποδεχτεί το κοινό και την έχει αγαπήσει γίνεται και κλασική. Όταν, λοιπόν, έχεις γίνει στη συνείδηση του κόσμου μία κλασική εταιρεία, προσπαθείς να φτιάχνεις παιχνίδια σύγχρονα και μοντέρνα. Τώρα, αν και αυτά με την σειρά τους έχουν πολύ υψηλή παικτική αξία θα γίνουν με την σειρά τους κλασικά. Είναι ένας τεράστιος κύκλος αλλά και ο μόνος τρόπος για να υπάρχεις μέσα στην αγορά και να σε θυμούνται τα παιδιά για πάντα.» Ο χρόνος της συνέντευξης έχει τελειώσει και πρέπει να πάει τα παιδιά του στο τοπικό κολυμβητήριο. Τον ρωτάω ποια είναι τα αγαπημένα τους παιχνίδια. Γελάει: «Τα παιδιά μου αγαπούν δύο πράγματα, τόσο διαφορετικά μεταξύ τους: το Youtube και τον 'Μουτζούρη'. Απολαμβάνουν δε να μουτζουρώνουν τον μπαμπά και την μαμά. Ευτυχώς καθαρίζεται πάρα πολύ εύκολα.» Φωτογραφίες: Βαγγέλης Δημόπουλος/Αρχείο Βιοτεχνίας Ρεμούνδου & Internet