Warning: in_array() expects parameter 2 to be array, string given in /var/www/vhosts/enandro.gr/httpdocs/plugins/system/contentprotection/contentprotection.php on line 33
Χρονογραφηματα
Κορονοϊός και κρίση του σύγχρο...
Του Βασίλη Μαλταμπέ  Η κοινωνική συναναστροφή, η οποία αποτελούσε πάντοτε την προϋπόθεση επιβίωσης του καθενός μας, αυτές τις μέρες μετατράπηκε σε απειλή.Απειλή κατά της κοινωνικής συνοχής. Υπάρχουν πολλές οπτικές από τις οποίες μπορούμε να δούμε την θλιβερή αυτή επικαιρότητα.
ΑΝΔΡΟΣ: Άνοιξη σε εποχή πανδημ...
Σκεφτήκαμε μια δημοσιογραφική διαδρομή στην Άνδρο αυτές τις δύσκολες μέρες του κορονοϊού. Να σας ταξιδέψουμε στο νησί που κλεισμένο στα σπίτια του περιμένει κυρίως με στωικότητα ή ίσως για μερικούς κι εκνευρισμό το τέλος της απομόνωσης. Να αποτυπώσουμε εικόνες του νησιού πέρα από τα όρια της σημερινής τρικυμίας και πρόσωπα ή στιγμές απδιάφορα μέρη. Ξεκινήσαμε με φωτογραικές μηχανές και κινητά. Για Αποίκια, Βουρκωτή, Άρνη, Ρέματα, Κατάκοιλο, Γαύριο. Μπατσί, Χώρα... ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ  Πρώτη έκπληξη: ο καπετάν Θανάσης Χαλάς. Τέτοια φωτογραφία δεν ξανάδατε. Όχι στη γέφυρα του πλοίου, αλλά στην αυλή του σπιτιού του στην Κατάκοιλο! Οικογενειακώς. Όλοι εκεί: γυναίκα, παιδιά και σκύλος! Χτες όλη μέρα έβαζε πατάτες. Φτάσαμε έξω από την αυλή του μόλις είχε τελειώσει. 100% παιδί της Κατάκοιλου. Εδώ καιρό λόγω ακινησίας του πλοίου για χειμώνα. Κι εδώ έμεινε... φυτεύοντας πατάτες! Λίγο πιο πάνω στα Ρέματα ο παπα-Μιχάλης Καλαμπούκης φύτευε κι αυτός πατάτες! Εποχή της σποράς. Καιρός του σπείρειν καιρός του θερίζειν...    Δεύτερη έκπληξη: ο Βαγγέλης Κολίτσας. Ανηφορίζαμε από Μπατσί όταν είδαμε το παντοπωλείο του ανοιχτό. Φρενάραμε στη μέση του δρόμου. Παρκάραμε. Και μπήκαμε για ντόπια λουκάνικα. Τελικά πήραμε ντόπιες μπριζόλες, ντόπιο κρασί, ντόπια κηπευτικά, ντόπια τυριά, ντόπια γιαούρτια και ντόπια ρυζόγαλα. Και αν δεν μας ρώταγε για τα λουκάνικα θα τα ξεχνάγαμε. Πήραμε και ντόπια λουκάνικα. Γεμίσαμε ένα πορτ μπαγκάζ ντόπια ωραία πράγματα. Βγάλαμε μια... ντόπια φωτογραφία! Και φύγαμε. Το 3 λίτρα κρασί του: φάρμακο για το στομάχι, το κεφάλι, τα νεφρά, την καρδιά, την ψυχή! Ίσως κάνει και για τον κορονοϊό! Πάντως για κρασί το πήραμε και φάρμακο μας βγήκε. Αν είστε από το Μπατσί περάστε από το πρατήριο/παντοπωλείο της Φάρμας Κολίτσα με τα ντόπια δεν θα χάσετε...  Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ   Μια διαδρομή σε τοπία της Άνδρου σε μια δύσκολη εποχή, εποχή πανδημίας. Μια διαδρομή στα υπέροχα βουνά και στα ορεινά χωριά ενός νησιού ορεσείβιου με ναυτικές περγαμηνές. Η Άνδρος ακόμα κι έτσι είναι πανέμορφη και η άνοιξη της ομορφότερη. Μια διαδρομή στην Κεντρική Άνδρο, στα τοπία και στους ανθρώπους της. Μπορεί να μην βγαίνετε έξω, αλλά εμείς σας ταξιδεύουμε εκεί που αγαπήσαμε και αγαπήσατε. Μια διαδρομή μαγική και... μοναχική! Ένας δρόμος φιδωτός που ανέβαινε στα βουνά...  Ένας δρόμος στενωπός που έφτανε στην χαμένη στα βουνά και στα σύννεφα Βουρκωτή...  Ένας δρόμος κάτω από την Κουβάρα στους 7 βαθμούς ψοφόκρυο. Και πάνω από τις βουνοκορφές της Βόρειας Άνδρου. Άνδρος η πιο ορεινή νήσος των Κυκλάδων... Μακριά φουρτουνιασμένα, μοναχικά και ξεχασμένα τα βορειοανατολικά μαγικά ακρογιάλια μιας Άνδρου πλανεύτρας...  Και στο βάθος ο Καμπανός. Το τέλος της Άνδρου και του ορίζοντα...  Στην Άρνη τα διάσημα κατσίκια και τα κατσικάκια τους. Εκεί θυμηθήκαμε το ανέκδοτο των ημερών. Λέει ένα πρόβατο σε ένα άλλο: τελικά υπάρχει θεός. Όχι μόνο δεν θα μας σφάξουν για Πάσχα, αλλά θα μας βγάλουν και βόλτα λόγω του ιού!...  Στα Ρέματα άδειοι δρόμοι...  ...κι μερακλίδικα σπίτια. Εδώ ένα πνιγμένο στη γλάστρα...  Στα Ρέματα... το ρέμα με το νερό: να κυλά αφρισμένο στη θάλασσα....  Στα Ρέματα: τα ήρεμα, γαλάζια, γαλήνια ξωκλήσια: Να προσεύχονται  μόνα κι έρημα... στον "θεό της Άνδρου!"...  Στο Μπατσί, το πρώτο πλεούμενο στο ορίζοντα! Το επιδοτούμενο ενδοκυκλαδικό Άνδρου-Σύρου! Τη χαρά που κάναμε που είδαμε καράβι στο πέλαγος δεν λέγεται! πήραμε φωτογραφίες. Πήραμε τηλέφωνο και τον Γιώργο Μπατή να μοιραστούμε το συναίσθημα: καράβι στη θάλασσα!!!  Στο Γαύριο το κενό! Άδεια η προβλήτα των αυτοκίνητων. Μόνο τρία για δείγμα!...  Το κάποτε υπερπλήρες πάρκινγκ του λιμανιού άδειο. Μόνο τέσσερα αυτοκίνητα για δείγμα!,,,  Και ένα πλοιάριο στο άδειο λιμάνι. Κι αυτό για δείγμα. Είχε φέρει καύσιμα στον Αντώνη Στυλιανό...  Το πάρκινγκ της μαρίνας στο Μπατσί πιο άδειο από ποτέ... Μόνο ένα ΙΧ για δείγμα!...  Αλλά και η Χώρα χτες το πρωί ερημιά! Τέσσερις άνθρωποι στον πεζόδρομο. Για δείγμα!!! Μάλλον για τράπεζα!...  Τέλος το απόλυτο κενό στην Καμάρα. Ερημιά στην πλατεία Καΐρη. Σιωπηλός ο Πλάτανος. Η Άνδρος αποτραβηγμένη περιμένει με στωικότητα τον τέλος μιας δύσκολης εποχής που ποτέ δεν ξανάζησε... "ΕΝ ΑΝΔΡΩ"    
Το πλοίο "Αγία Ειρήνη" πέρασε ...
 Γύρω στις 11:30 είχαμε την πρώτη ειδοποίηση από τους παρατηρητές μας στο Κόρθι:"πλοίο με το όνομα Αγία Ειρήνη ανεβαίνει προς Χωρα. Έχει παρεκλίνει της πορείας του, πηγαίνει Βόσπορο/Κωνσταντινούπολη. Δεν ξέρω ποιανού ανδριώτη πλοιοκτήτη είναι. Βγες να το πάρεις". Η άπάντηση: "Αγία Ειρήνη! Είναι του Λευτέρη Πολέμη είναι. Ευχαριστώ...Πριν βγούμε στο ξάγναντο πήραμε τηλέφωνο τον καπετάν - Λευτέρη: "πάλι περνάς πλοίο από την Άνδρο..." Έσκασε στα γέλια. Και βγήκε στο ξάγναντο να χαιρετήσει κι αυτός...
ΑΝΔΡΟΣ: Σχήματα του νοτιά και ...
Από το πρωί βρέχει και μια παράξενη ομίχλη απλώνει αργόσυρτα στην κοιλάδα της Χώρας φτιάχνοντας παράξενα σχήματα πάνω στο μουντό τοπίο της μέρας. Η Χώρα αχνοδιάγραφεται και χάνεται μέσα από το καταπράσινο τοπίο των Στραπουριών...
Μπαρκάροντας ή άσε λίγη αγάπη ...
Του Βασίλη Μαλταμπέ   Άνιση και σκληρή η θάλασσα. Άδικη κι απόμακρη η στεριά. Δύσκολο το ταξίδι και στις δύο. Ετοιμάζομαι για μπάρκο. Κυκλοφορώ στον δρόμο. Μόνος. Δεν ξεχωρίζω απ'το πλήθος, καθώς στέκομαι αντίκρυ του, κονιορτοποιημένος. Με εξαφανίζει με οικειότητα και στοργή η λεωφόρος. Από δω περνάνε γραμμές του τραμ. Στάση με θέα στη θάλασσα. Το κατάστημα στο οποίο στέκομαι είναι self-service. Στη νησίδα του δρόμου ένα μικρό ομοίωμα εκκλησίας. Και στην βάση μαρμάρινη πλάκα. Διαβάζω: «Στους αγγέλους παρήγγειλα/ την έννοια σου να έχουν/ μα μού 'παν πως οι άγγελοι/ αγγέλους δεν προσέχουν/ ΠΗΝΕΛΟΠΗ θα σ' έχουμε πάντα στην καρδιά μας.»
Αντίο φίλε…...
 Του Διαμαντή Μπασαντή   Ο Σάμης Γαβριηλίδης στο γραφείο του σε μια ακόμα επιμέλεια ενός υπό έκδοση βιβλίου... Έφυγε ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες εκδότες: ο Σάμης Γαβιηλίδης. Έφυγε ένας άνθρωπος που πρόσφερε πολλά στον πνευματικό χώρο της Ελλάδος. Έφυγε ένας φίλος από τα παλιά, αλλά και ένας συνοδοιπόρος μέχρι σήμερα. Γέννημα μιας γενιάς που δεν κατάφερε να "ενταχθεί" ακόμα και όταν εντάχθηκε! Για μέρες δεν είχα κουράγιο να γράψω τίποτα γι' αυτόν που εξέδωσε τα γραπτά χιλιάδων από εμάς. Σήμερα μέρα της "εξόδου" του κάθισα από το πρωί κι έγραψα κάτι από την μικρή ιστορία μας. Στη μνήμη του. Σε όσα ζήσαμε από νεαροί μέχρι σήμερα. Άλλοι ίσως γράψουν περισσότερα. Αυτά τα λίγα που έγραψα τα αποθέτω σαν ένα μπουκέτο μνήμες την μέρα της εξόδου του...
Καβαλάρης χειμερινών κυμάτων!!...
Στους Πεταλιούς... Μια ακόμα διαδρομή απόν τις δεκάδες εφετινές από Άνδρο για Ραφήνα. Με το βουβό κύμα του Νοτιά περάσαμε στην Άνδρο. Μεσολάβησαν βοριάς, βροχές, χαλάζι, χιόνι και καλοκαιρία. Και περνάμε για ολιγοήμερη παραμονή στην Ραφήνα. Έτυχε πάλι νοτιάς. Η θάλασσα βουβή. Δεν έδειχνε το κύμα. Λες και κρυβόταν. Το ένοιωθες μόνο στο τράνταγμα του βαποριού. Περάσαμε την Κάρυστο. Και λίγο μετά κάποιος πρόσεξε ένα μικρό σκάφος να τρέχει παράλληλα με το Superferry. Βγήκαμε και κοιτάγαμε περίεργοι τους πλάγιους ελιγμούς του...   
Ζω για να θυμάμαι......
  Η μεταμεσονύκτια "πανσέληνος του χιονιού" πάνω από την Άνδρο:10/2/2020, "Σιωπές αγαπημένες της σελήνης" έγραφε ο Σεφέρης,  Διαδρομές στην χειμωνιάτικη νύχτα της Άνδρου. Και η σκέψη ταξιδεύει πίσω σε παλιά πρόσωπα, σε ξεχασμένους ήχους, σε περασμένες στιγμές. Αναφορές άλλων εποχών. Ανάμεσα τους ο νους σταματάει σ' εκείνη τη στιγμή που ο Χάρης ρωτούσε: «Ποιος ξέρει το νόημα πίσω από όλα αυτά;» Δεν είχα απάντηση. Τι να πεις στον μικρό αδελφό, που θα σάλπαρε σε λίγο στα άγνωστα  περάσματα του Αχέροντα. Μόνο ένα βουβό κλάμα. Και μια ευχή: να ξαναβρεθούμε κάποτε "εκεί που δεν έχει καθημερινές και σχόλες». Έφυγε την μέρα που ευθυγραμμίστηκαν όλα τα δυάρια: 2/2/2002. Πέρασαν 18 χρόνια. Επέστρεψα στην Άνδρο, που αυτός δεν πρόλαβε. Έφτιαξα κι έζησα στο σπίτι, που αυτός ευχήθηκε. Και κάθε χρόνο στο μικρό εξωκλήσι - που έχτισαν οι παλιοί πριν 130 χρόνια  - γιορτάζω σιωπηλά την γιορτή του. Όσο ζούσε σχεδόν ποτέ δεν την πρόσεξα. Από τη μέρα που έφυγε πάντα την θυμάμαι. Ίσως γιατί όσο έχουμε κάτι δεν το καταλαβαίνουμε. Όταν το χάσουμε βιώνουμε την απώλεια. Εκ των υστέρων... Κάθε χρόνο την μέρα που έφυγε πηγαίνω κι αφήνω εκεί που κείται μια μικρή πέτρα μνήμης. Σαν την τελευταία σκηνή από την συγκλονιστική «Λίστα του Σίντλερ». Παρακαταθήκη μιας άλλης κουλτούρας που επηρέασε βαθιά την δική μας. Ήταν ο αείμνηστος δάσκαλος Μάρτιν Έσλιν που έλεγε κάποτε στο Λονδίνο: "ο δυτικός πολιτισμός στηρίζεται στην αρχαιοελληνική θεώρηση του κόσμου, στο ρωμαϊκό δίκαιο για την οργάνωση της κοινωνίας και στην ιουδαιοχριστιανική ηθική. Έτσι μας δίδαξαν οι μεγάλοι δάσκαλοι της Εσπερίας όταν βαδίσαμε από την καθ’ ημάς Ανατολή όλη την απόσταση μέχρι την Δύση.  "...Φαντάζομαι, εκείνος που θα ξανάβρει τη ζωή, έξω από τόσα χαρτιά, τόσα συναισθήματα, τόσες διαμάχες και τόσες διδασκαλίες, θα είναι κάποιος σαν εμάς, μόνο λιγάκι πιο σκληρός στη μνήμη. Εμείς, δεν μπορεί, θυμόμαστε ακόμη τί δώσαμε. Εκείνος θα θυμάται μονάχα τί κέρδισε από την κάθε του προσφορά..." Γιώργος Σεφέρης - ο Άντρας - Τετράδιο Γυμνασμάτων.  Μας γύρισαν πίσω οι μνήμες. Άγκυρες μιας χαμένης πατρίδας. Πίσω στα πάτρια. Με άλλες εμπειρίες και γνώσεις, Με διαφορετικές εντυπώσεις. Αλλά και με πολλά φορτία απώλειας: προσώπων που αγαπήσαμε και πια δεν υπάρχουν και τόπων που ζήσαμε και πια είναι διαφορετικοί... «Ποιος αλήθεια ξέρει το νόημα» αναρωτιέμαι πάλι κι εφέτος, καθώς οι αριθμοί ευθυγραμμίστηκαν παράξενα και πάλι στο δύο: 2/2/2020!!! Οι αριθμοί σημαδιακοί. Η συγκίνηση μεγαλύτερη, Η απώλεια σκληρότερη. Πήγαμε με τον μικρό Οδυσσέα κι ανάψαμε στο μνήμα του ένα από καιρό σβηστό καντήλι. Και κάψαμε λίγο λιβάνι. Στη μνήμη του. Και σήμερα βρέθηκα ακόμα μια φορά το μικρό εξωκλήσι του κήπου, που γιόρταζε. Όσο τους θυμόμαστε θα ζουν μου είπε κάποτε ένας ηλικιωμένος σε ένα κοιμητήριο. Όσο τους θυμόμαστε ζούμε κι εμείς αυτά που μαζί ζήσαμε. Ή, όπως είπε κάποτε ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές: "ζω για να θυμάμαι..." Αλήθεια τι θα ήταν ο άνθρωπος χωρίς τις μνήμες του. Τι θα ήταν μια ζωή χωρίς αναμνήσεις. Μια αδιάκοπη προβολή του σήμερα στο μέλλον. Μια ασταμάτητη κίνηση προς τα εμπρός σε έναν κόσμο χωρίς αναφορές. Εμείς, αλλά χωρίς ότι αγγίξαμε, ότι ονειρευτήκαμε, ότι απογοητευτήκαμε, ότι αποδεχτήκαμε, ότι αναθεωρήσαμε. Δηλαδή, εμείς χωρίς... εμάς! Ή, όπως συνόψισε εύστοχα μια μέρα ο Λευτέρης στην Άνδρο: "τελικά είμαστε... τα λάθη μας!...". Με ξάφνιασε. Και πρόσθεσα: "Αλλά και τα σωστά μας"... Αλήθεια τι θα ήταν ένας τόπος χωρίς ιστορία; Τι θα ήταν οι διαδρομές μας χωρίς τα οδόσημα της πορείας, της δικής μας και των άλλων πάνω του; Τι θα ήταν η Άνδρος χωρίς τους Βενετούς και τους Λατίνους, που ήρθαν, έζησαν εδώ, έγιναν ένα με τον τόπο και έστρεψαν το νησί ανατολικά φτιάχνοντας τους θαλάσσιους δρόμους μέχρι την Κωνσταντινούπολη και την Σμύρνη, μέχρι την Μαύρη Θάλασσα, την Αλεξάνδρεια, τον Δούναβη; Μια διαδρομή που άφησε τα ίχνη της στον τόπο, στις μνήμες και στις ψυχές. Είναι αυτά τα σημάδια στο τοπίο, στις πόλεις, στα σπίτια, που αποτυπώθηκαν στις ζωές μας και κυριάρχησαν στις μνήμες μας. Κυρίως στις πρώτες μνήμες που απλώνουν πίσω στην αβασίλευτη παιδική ηλικία τότε όπου ο κόσμος φάνταζε τόσο μεγάλος κι απέραντος, τόσο μαγικός και άγνωστος...  "Θυμάμαι, γιατί τα ξαναζώ" έγραφε ο Μαρσέλ Προυστ... «Πατρίδα μας είναι τα παιδικά μας χρόνια» διάβασα κάποτε σ' έναν τοίχο στο λόφο του Στρέφη.  Αν πατρίδα μας είναι οι τόποι που πρωτο-περπατήσαμε και  πρωτο-ονειρευτήκαμε, οι άνθρωποι που πρωτοζήσαμε τότε ο μικρός αδελφός ήταν μεγάλο μέρος μιας πατρίδας που έχασα. Ένα από αυτά τα σημαδιακά βράδια του Φλεβάρη ταξιδεύοντας από την μια στην άλλα άκρη του νησιού βρέθηκα τυλιγμένος σε μια μουσική μακρινή κι απροσδόκητη. Ήταν ο Παντελής Θαλασσινός. Μιλούσε για χαμένες πατρίδες, για την παλιά Ελλάδα: "Βλέπει ο Θεός τ' Αϊβαλί και σταματάει ο νους του..." Ακούγοντας "τα σμυρνέικα τραγούδια" του Θαλασσινού βρέθηκα να διασχίζω ξαφνικά την Ιστορία του τόπου: από "την παλιά Ελλάδα" μέχρι την Άνδρο! Αλλά και από την παιδική ηλικία μέχρι την μέρα που ο "μικρός" - όπως τον έλεγε η μάνα - έφυγε...  «Ποιος αλήθεια ξέρει το νόημα;» αναρωτιέμαι σήμερα πάλι ανήμερα της γιορτής του. Κι απάντηση δεν έχω... Διαμ. Μπασαντής
Ο χιονιάς στην Άνδρο: από τη β...
Η βροχή ήρθε ξαφνικά. Στο ήσυχο και κρύο πρωινό με τον βορειανατολικό άνεμο ένας σταθερός συνεχής θόρυβος ακουγόταν πάνω στα φύλλα, στο πλακόστρωτο, στα αυτοκίνητο, στη στέγη, στην πέργολα. Μια παράξενη σκοτεινιά στην κοιλάδα. Απέναντι στους Γερακώνες δεν φαίνονταν πολλά πράγματα. Όμως κάτω η Χώρα έμοιαζε πιο φωτεινή. Έβρεχε στα βουνά, αλλά δεν έβρεχε στην μικρή πόλη. Τα παράξενα της βροχής, των χαμηλών σύννεφων, των τοπικών φαινομένων. Πήραμε μερικές φωτογραφίες κι ένα σύντομο βίντεο από συνήθεια. Η βροχή όσο ξαφνικά άρχισε το ίδιο ξαφνικά μετά από λίγο τέλειωσε...   Έτσι που αλλάζει ασταμάτητα ο χειμωνιάτικος καιρός μερικές φορές είναι σα να μεγαλώνει η μέρα, σα να διευρύνεται ο χρόνος, σα να απλώνει περισσότερο η ζωή μας...  Δεν πρόλαβε να έρθει το μεσημέρι και ο ήχος πάλι σταθερός και συνεχής, αλλά πολύ πιο δυνατός διέκοψε την απασχόληση μας. Αυτή την φορά ήταν μια ξαφνική και αρκετά έντονη χαλαζόπτωση. Όλα γύρω άρχισαν να ασπρίζουν. Ο ήχος του χιονιά σε μορφή χαλάζι ήταν έντονος. Στο πλακόστρωτο και στα κοιλώματα του τσιμεντένιου δρόμου του κτήματος άπλωνε το λευκό του χαλαζιού... Κάτω η Χώρα ήταν αυτή την φορά στον ίδιο αστερισμό. Χαλάζι εδώ. Κάτι αντίστοιχο κι εκεί. Έφτασε ο χιονιάς που άσπρισε όλη την Ελλάδα και στην Άνδρο. Κι είμαστε εδώ να περιγράψουμε το φαινόμενο όπως κάναμε τόσες φορές εφέτος και τα τελευταία χρόνια για όλους εσάς που είτε ζείτε στο νησί και παίρνετε μια εικόνα τι γίνεται γύρω σας είτε ζείτε στην Αθήνα είτε αλλού. Ο ιστότοπος αυτός σας ταξιδεύει στην Άνδρο χειμώνα-καλοκαίρι, Πάσχα-Πρωτοχρονιά και τόσες άλλες μέρες τον χρόνο δίνοντας σας εικόνες και περιγραφές στιγμών ξεχωριστών από αυτό το νησί που χάραξε τον καθένα μας με τον δικό του τρόπο... Την ίδια ώρα ψηλά στο Πέταλο είχε φανεί ήδη το χιόνι. Κάτι σαν μνήμη από τον βιαστικό χιονιά, που αυτή την φορά έπιασε σχετικά λίγο την Άνδρο. Βέβαια πάνω στα ψηλά βουνά την έπιασε λίγο περισσότερο. Εκεί στα 800-1000 μέτρα υψόμετρο ο χιονιάς γίνεται χιόνι. Αυτή είναι η Άνδρος των βουνών...  Και ξαφνικά ο καιρός από το χαλάζι με ένα φύσημα του αέρα πέρασε πάλι σε μια ήπια βροχή. Το νερό έσβησε τα λευκά σημάδια του χιονιά. Υπέροχες αυτές οι εναλλαγές του καιρού στην Άνδρο και στο Αιγαίο. Έχει αυτό το μοναδικό χάρισμα ο χειμώνας να μας περνά από το ένα φαινόμενο στο άλλο. Από την μια στιγμή ζωής στην άλλη. Είτε μέσα σε λίγες στιγμές είτε σε λίγη ώρα είτε σε μια μέρα. Έτσι, καθώς αλλάζει μερικές φορές ασταμάτητα ο καιρός μοιάζει σα να μεγαλώνει η μέρα, σα να διευρύνεται ο χρόνος, σα να απλώνει περισσότερο η ζωή μας... "ΕΝ ΑΝΔΡΩ"