Η Άνδρος, η φωτογραφία και οι ...
Με ρωτά συχνά ο καθημερινός ανδριώτης φίλος, Mr. X., "μα τι στην ευχή πας χειμώνα καιρό μόνος στην Άνδρο;" Πολλές φορές ξεκίνησα να απαντώ με διάφορα επιχειρήματα: "Μου αρέσει το χειμερινό τοπίο. Μου αρέσει η αίσθηση του οικείου πράσινου γύρω από το σπίτι και του απέραντου μπλε στον ορίζοντα. Μου αρέσουν οι νυχτερινές επιστροφές από το Κόρθι ή το Μπατσί. Μου αρέσουν οι βραδιές όταν το ασημένιο φεγγάρι κρύβεται πίσω από τα σύννεφα ή όταν κρέμεται θλιμένο πάνω από τη θάλασσα..."
Το παγωμένο βλέμμα της Μέδουσα...
Του Διαμαντή Μπασαντή Το παγωμένο βλέμμα της Μέδουσας στον ορίζοντα της Αττικής. Φωτογραφία με φίλτρο από την γέφυρα του SuperFerry (φωτ. Εν Άνδρω). Φύγαμε από Άνδρο στις 14:30. Μετά την πρωινή συννεφιά άπλωνε παντού το καλοκαίρι. Ο βοριάς στον Κάβο Ντόρο κούνησε λίγο το καλοτάξιδο πλοίο. Μετά θάλασσα και ουρανός ήταν σε καλοκαιρινό μοτίβο. Περνώντας τους Πεταλιούς και μπαίνοντας στο στενό της Εύβοιας είδαμε μακριά την πρώτη εικόνα της Μέδουσας, της καλοκαιρινής καταιγίδας, που σάρωσε την Ελλάδα, αλλά ξέχασε την Άνδρο.
Άνεργος ναυτικός...
Της Ιουλίας Ζαννάκη   Φτωχοί ονειρευτές τις πόρτες μη κτυπάτε των κυβερνητών. Κοιμούνται. Ανίδεοι και ανεύθυνοι, απαλά κοιμούνται, όπως το ζυμάρι στη λεκάνη, σαν το νερό στη χαβούζα. Ναρκωμένοι, υπνωτισμένοι, μαγεμένοι και οι ίδιοι από των λόγων τους την κενότητα.
Το φαινόμενο "Mirage" ή πως η ...
Η Ικαρία στον ορίζοντα της Άνδρου!!! (φωτ. Εν Άνδρω). Κυριακή πρωί γύρω στις 10:00 στο Υψηλού. Kάθομαι στην βεράντα. Κοιτώ τον ορίζοντα του μουντού Αιγαίου κατά φορά τη βεράντας, νοτιοανατοιλικά,  και μένω άναυδος!!! Η Ικαρία μπροστά φαίνεται λες και είναι δίπλα! Τα 54-55 ναυτικά μίλια απόσταση είναι σαν να είναι 20-30!
Όταν κοιτάζω από ψηλά μοιάζει ...
  Γαύριο, παραλία Αγίου Πέτρου, Ψιλή Άμμος (φωτ. Εν Άνδρω). Πρώιμο ανοιξιάτικο πρωινό. Στην κορυφή της Κουβάρας. Πέρα μακριά η θέα απλώνεται μαγευτική. Εδώ σε αυτή την μαγική κορυφή μου έρχονται ξαφνικά στο μυαλό μερικοί σπουδαίοι στίχοι του Νίκου Εγγονόπουλου από το Μπολιβάρ. Γράφει ο ποιητής: "…Την πιο ψηλή κορφή της νήσου Ύδρας./  Από εδώ η θέα εκτείνεται μαγευτική μέχρι των νήσων του Σαρωνικού, τη Θήβα,/ Μέχρι κει κάτω, πέρα απ΄ τη Μονεμβασιά, το τρανό Μισίρι…"  Μπατσί (φωτ. Εν Άνδρω). Σε μια κατάσταση περιπαικτικής ευφορίας και ποιητικής έξαρσης παραλλάσω χαμογελαστά για τον συνοδοιπόρο που μαζί φτάσαμε μέχρι εκεί τους στίχους του Εγγονόπουλους για την περίπτωση. Και απαγγέλω την δική μου διασκευή: "…Την πιο ψηλή κορφή της νήσου Άνδρου./ Από εδώ η θέα εκτείνεται μαγευτική μέχρι των νήσων της Σύρου, της Γυάρου, της Τζιάς, της Μακρονήσου, της Εύβοιας,/ Αλλά και μέχρι κάτω το Μπατσί, το Γαύριο, το Ατένι, τη Βόρη, την Παλαιόπολη…" Παλαιόπολη (φωτ. Εν Άνδρω). Πούντα (φωτ. Εν Άνδρω). Χαμογελώ τελειώνοντας την «βλάσφημη» ποιητική αυθαιρεσία των μοναδικών και πρωτότυπων στίχων του μεγάλου υπερρεαλιστή ποιητή και ζωγράφου που το έργο του θα παρουσιαστεί στην Άνδρο το καλοκαίρι. Αλλά πως αλλιώς να αποδώσεις αυτή την ευφορία που αισθάνεσαι από την πιο ψηλή κορφή των Κυκλάδων; Εντάξει-εντάξει το σωστό είναι: η πιο ψηλή κορφή παρά τρία μέτρα! Αλλά πέστε μου κι εσείς πως αλλιώς να αποδώσεις αυτή την αίσθηση ελευθερίας και ενατένιση από ψηλά της γης και της ζωής; Άρνη (φωτ. Εν Άνδρω). Η Γιάρος (φωτ. Εν Άνδρω). Κατεβαίνοντας, λίγο αργότερα, ήρθαν στη σκέψη οι στίχοι από μια παλιά μπαλάντα του Κώστα Χατζή: "Όταν κοιτάς από ψηλά/ μοιάζει η γη με ζωγραφιά…/ ...Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα/ μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι/ το μεγαλύτερο ανάκτορο/ μοιάζει μ’ ένα μικρούλι τόπι…"  Όταν κοιτάζω από ψηλά... (βίντεο Εν Άνδρω). Μάζεψα βίντεο και φωτογραφίες της Άνδρου από εκεί ψηλά όταν κατέβηκα. Τις έβαλα σε μια  σειρά. Και τις έντυσα με την μουσική του Σπανουδάκη. Στόχος να ταξιδέψουμε σήμερα μέσα σε μια ολόλαμπρη ανοιξιάτικη μέρα κοιτάζοντας μαζί τον κόσμο από την «πιο ψηλή κορφή της νήσου Άνδρου»! Από εκεί όπου η θέα εκτείνεται μαγευτική στα γύρω νησιά και στις δικές μας ακτές. Να μιλήσουμε για την ανάταση που δίνει μόνο η φύση και η ποίηση. Αλλά και να σας ιστορήσω, παραμονή μιας μεγάλης γιορτής, μερικές πτυχές ενός νησιού που τόσα χρόνια ταξιδεύουμε και εξακολουθούμε αενάως να ανακαλύπτουμε… Δ. Μπ.
Άνδρος: Ο δρόμος προς την κορυ...
Του Διαμαντή Μπασαντή Ο δρόμος προς την κορυφή! To ανθρώπινο ίχνος στο τοπίο! Ιδιότυπο, μοναδικό, χαρακτηριστικό!... (φωτ. Εν Άνδρω). Την πρώτη φορά που είδα τον δρόμο που διατρέχει τις βουνοκορφές του Πετάλου για να φτάσει στην Κουβαρα εντυπωσιάστηκα. Ότι αντίστοιχο και να είχα ξαναδεί (και είχα δει πολλά σε διάφορα μέρη στην Ελλάδα και στον κόσμο) αυτός ο δρόμος ήταν από τα πιο απροσδόκητα και τα πιο δοξαστικά στίγματα στον χάρτη της ζωής μου.
Απόμαχος...
Της Ιουλίας Ζαννάκη   Άρνη - φωτογραφία "Έν Άνδρω" Απομεσήμερο στην πλώρη. Ανυπόμονος  στέκω. Επιστρέφω. Το φυλλάδιο στης βαλίτσας τον πάτο. Αχρείαστο πια. Γλυκόπνοος ο ναυσίπομπος άνεμος εξαγνίζει τη θάλασσα. Στο βραχόσπαρτο δρόμο του καθαρμός ο υπερόπτης ραντίζει με δροσοπάχνη τους ύφαλους που όρθιοι τον αντιμάχονται.
Ένας χειμώνας δρόμος......
Της Ιωάννας Πιάγκου Γαύριο - φωτογραφία Ιωάννα Πιάγκου  Πριν πάρω πάλι πίσω το δρόμο για την Φιλοσοφική της Αθήνας γράφω δύο λόγια για τον χειμώνα που πέρασα στην ιδιαίτερη πατρίδα μου εφέτος. Έναν χειμώνα που τον αναζητούσα καιρό και που μόνο φέτος συγκυριακά μπόρεσα να ζήσω.
Η μνήμη, όνομα ουσιαστικόν…...
  (Ας μάς επιτραπεί μερα που είναι μια προσωπική αναφορά. Αλλά και μια μικρή πραγματεία περί μνήμης. Μια αναφορά που στο τέλος απλώνει για να συμπεριλάβει κι όλους εσάς που αγαπήσατε κάποιους που δεν έφτασαν μέχρι σήμερα. Όλους αυτούς που αγαπήσαμε τους εμπεριέχουμε. Η μνήμη τους είναι ο γυρισμός μας. Γυρνάμε εμείς και γι' αυτούς. Και μέσα από τον δικό μας γυρισμό είναι κι αυτοί παρόντες και μαζί μας. Η μνήμη όνομα ουσιαστικόν. Συχνά όμως εν ανεπαρκεία...) Του Αγίου Χαραλάμπους. Αλήθεια, πως πέρασαν τα χρόνια; Όσο ζούσε ο Χάρης ξεχνούσα συνήθως τη γιορτή του. Από τον καιρό που έφυγε η μέρα αυτή κατέχει ξεχωριστή θέση στη ζωή μου.