Δύο αγκαλιές για μια σωτηρία...
Του Δημήτρη Ασλάνογλου   Νέτα η πλώρη, ακούστηκε η φωνή από το walkie talkie. Ήταν η φωνή του καπετάνιου, που έδινε το πέρας των επιχειρήσεων απόδεσης, τουλάχιστον σε ότι αφορά τη πόστα της πλώρης. Ο υποπλοίαρχος, δίνοντας τις τελευταίες του οδηγίες στο ναύκληρο, τραβoύσε προς τη πρύμη, στο ακομοντέσιο, γιά να ξεκουραστεί. Το ξενύχτι του βούρλιζε τα μάτια και το μυαλό άρχισε να νερώνει τόσο, που το ένοιωθε να βράζει μέσα στο κεφάλι του, σαν κακαβιά του ψαρά σε λεβέτι γανωμένο. Όταν η κούραση κυριεύει το πνεύμα και το σώμα, ότι κι αν ακούσεις σαν κοιμάσαι, κρύβει μέσα του την αμφισβήτηση. Το τηλέφωνο κτύπησε, αλλά τα πρώτα του κουδουνίσματα δεν υπήρξαν ποτέ για τον κουρασμένου υποπλοίαρχο, που μετά το άνοιγμα των ματιών, έκανε πολλές σκέψεις μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου.
Το Πολυτεχνείο...
Του Διαμαντή Μπασαντή Ότι διασώζεται στη μνήμη πια μοιάζει να είναι μερικές σκηνές που προβάλλονται εθιμοτυπικά... Ακόμα μια φορά κλείνει ο κύκλος γύρω από αυτή την επέτειο που φαντάζει πια τόσο παράξενη. Ακόμα μια φορά η 17η του Νοέμβρη κυκλώνει τη ζωή μας. Με παλιά συνθήματα. Με παρελθόντα αιτήματα. Κι εμείς ανάμεσα στην αδιαφορία και στις συμβάσεις, ανάμεσα στην νοσταλγία και στην προσμονή, βλέπουμε βουβοί τη ζωή μας να περνά φευγαλέα στην άκρη μιας οθόνης.
Μια μακαρονάδα στο μηχανοστάσι...
Του Δημήτρη Ασλάνογλου Είναι μέρες τώρα, που από το ένα κύμα στο άλλο η απόσταση αρχίζει να γίνεται μεγάλη, δηλαδή αν ρωτούσα τον ανθυποπλοίαρχο της βάρδιας, πόσα κύματα πέρασαν στη βάρδια του, ίσως και να μου έδινε κάποιο αριθμό. Κι αυτό γιατί τα μεγάλα ταξίδια, πολλές φορές, με τη μονοτονία, γίνονται ακόμη μεγαλύτερα. Η ανία της καθημερινότητας και το μονότονο μοτίβο των εικόνων, δημιουργεί ένα αίσθημα πρόωρης γήρανσης. Νοιώθεις δηλαδή ότι μέσα σε σαράντα μέρες, που είναι ένα τέτοιο ταξίδι, έχεις γεράσει μερικά χρόνια, χωρίς να καταλάβεις με ποιό τρόπο. Επειδή αυτό είναι διαχειρίσιμο, ψάχνεις τρόπους για να ξεφύγεις, από αυτή την τάση.
Η Ελλάδα που αγαπάμε και θυμόμ...
Του Ντίνου Σιώτη   Ο ΤΕΛΕΤΑΡΧΗΣ Ο κύριος με την λαμέ κουστουμιά που είναι τελετάρχης στην εορτή των Ταξιαρχών στη Χώρα της Τήνου και κατευθύνει τη λιτανεία με τα παπαδάκια τα σχολεία την μπάντα τους ψάλτες τα εξαπτέρυγα, τις καθημερινές πουλάει λουκούμια και χαλβαδόπιτες στα βαπόρια, ένας
ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΚΑΤΟΙΚΟΙ Γ...
Του Γιώργου Τρανάκου   Άνδρος (φωτο: Επαμεινώνδας Μαρμαράς)    Πρωινό Σαββάτου 31 Οκτωβρίου. Oκαιρός έχει βορίσει, ξηρός. Κρύος ήλιος, με δόντια που λέμε. Παίρνω το αυτοκίνητό από το Κόρθι με προορισμό το Μπατσί. Γνώριμη καθημερινή διαδρομή την οποία όλα τα πρωινά την απολαμβάνω εδώ και αρκετά χρόνια: Χειμώνα, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Άνοιξη. Χαζεύοντας την πλευρά της θάλασσας μόλις την πιάσω με την άκρη των ματιών μου: δυτικά της Άνδρου.
Η Άνδρος των θαλασσών…...
Του Διαμαντή Μπασαντή     Η Άνδρος των θαλασσών   Απόγευμα Σαββάτου. Στην ζώνη του Περάματος με τον Γιώργο και τον Δημήτρη Στεφάνου. Περιμέναμε το φορτηγό πλοίο “Agapi S”. Ερχόταν από Ισραήλ για μια μικρή επισκευή στην Ελλάδα. Έλεγα να φύγω, επέμειναν να μείνω. Έμεινα και δεν έχασα με ότι είδα… 
Ρωσία: όταν η Ιστορία διαγράφ...
 Του Διαμαντή Μπασαντή   Οι πρώτες εικόνες στο Ντομοτέτοβο της Μόσχας αργά τη νύχτα: μεγάλο αεροδρόμιο, άχαρη αίθουσα ελέγχου, στενάχωρη κιτρινισμένη έξοδος, πλήθος ταξιτζήδες, υπαίθριο πάρκινγκ σκοτεινό και παγωμένο. Οι τελευταίες εικόνες στο ίδιο αερορόμιο: υπαίθριο  φωτισμένο πάρκινγκ, υπερπολυτελή αυτοκίνητα, πολλά ταξί, αίθουσες αναχωρήσεων άνετες και ευρύχωρες! Οι διαφορές και οι ανισότητες είναι το «σήμα κατατεθέν» της σημερινής Ρωσίας. Μιας Ρωσίας που ανακαλύπτει βήμα-βήμα το μακρύ παρελθόν από το οποίο κάποτε αποκόπηκε βίαια με την απότομη έλευση ενός θυελλώδους «μέλλοντος», που διάρκεσε πολύ λιγότερο από όσο φανταζόταν. Ανάμεσα στο σπασμένο παρελθόν και στο ξεστρατισμένο μέλλον η Ρωσία αναζητά να ενώσει τα κομμάτια της γύρω από ένα άδηλο παρόν.
Βουρκωτή: Επιστροφή στο χρόνο....
 Της Ιουλίας Ζαννάκη-Λιάλιου   Όποτε η ψυχή μου πλαντάζει, κλείνω τα μάτια και επιστρέφω. Περπατώ  σε  ανοιχτούς στρωμένους δρόμους, που οδηγούν σε μαγευτικές παραλίες, σε μύλους, βίδες και περιστεριώνες που ξαναζωντάνεψαν. Ανοίγω το πανωπόρτι, βγάζω το μάνταλο, δρασκελώ το κατώφλι μπαίνω στο  σπίτι που έκτισαν με σεβασμό και μεράκι οι πρόγονοι, οι ξεριζωμένοι, οι περιφρονημένοι, οι πολυαγαπημένοι.
Ταξιδεύοντας με το βραδινό βαπ...
Του Διαμαντή Μπασαντή Το βραδινό τοπικό της Κυριακής είναι ένα διαφορετικό δρομολόγιο. Το χρησιμοποιούν  λίγοι. Όμως προσφέρει πολλά. Το προτιμούν όσοι θέλουν να κερδίσουν λίγες ωρες ακόμα. Όσοι θέλουν να έχουν ολοκληρη την Κυριακή στην Άνδρο. Το βραδινό πλοίο δίνει την χαρά μιας ακόμα μέρας. Ξεκινάς την επιστροφή μετά τις οκτώ το βράδυ. Και απομένει η νύχτα να την διαπραγματευτείς όπως θέλεις…