Mνήμες των ημερών ...
Του Διαμαντή Μπασαντή Το τετράδιο εκθέσεων του μαθητή Λεωνίδα Γονέου της ΣΤ' τάξης του Εμπειρικίου Γυμνασίου, 1957-1958! Αυτές τις μέρες αναβλύζουν από μέσα μας μνήμες αλλοτινές. Το έχουν αυτές οι γιορτές. Ίσως γιατί είναι ιδιότυπα φορτισμένες για όλους. Τα Χριστούγεννα ήταν πάντα μια γιορτή για τα παιδιά. Οι μικροί χαίρονται κι εμείς χαιρόμαστε με τη χαρά τους και μαζί τους γυρίζουμε πίσω σε άλλες εποχές. Τότε που είμαστε κι εμείς παιδιά. Τότε που και για εμάς οι μέρες αυτές φάνταζαν μεγάλες και ατελειώτες και η ζωή μπροστά μας απέραντη. Και πάντα υπήρχε με το γύρισμα του χρόνου και μια αναφορά στο χτες και στο αύριο. Έτσι οι μνήμες των ημερών αυτών ήταν και είναι περίεργα φορτισμένες...
Ο ξένος...
Της Ιουλίας Ζαννάκη   Σε ένα βιβλίο του Παπαδιαμάντη, ο ήρωας έλεγε:«οι ναυτικοί είναι τα βόδια που οργώνουν τη θάλασσα …». Μη ζητάτε από μένα να επαληθεύσω τα λόγια του.
Μια Άνδρος που ακόμα υπάρχει…...
Του Διαμαντή Μπασαντή   Η Άνδρος που ακόμα υπάρχει... Το παρακάτω θέμα δεν το βρήκα σε δελτίο τύπου. Δεν αναφέρεται πουθενά για να πει κάποιος «μπράβο». Ήταν απλώς μια σωστή παρέμβαση σε μια φυσική καταστροφή από ανθρώπινη αστοχία. Ένας δρόμος κόντεψε να κοπεί μετά τις προηγούμενες νεροποντές αποκόβοντας δύο χωριά από την Χώρα. Διορθώθηκε χάρη στην έγκαιρη παρέμβαση του Επαρχείου. Τίποτα παραπάνω τίποτα λιγότερο.
Ο φάρος του Γαυρίου...
Του Μηνά Βιντιάδη   Ήθελα πολύ καιρό να γράψω για εκείνο το ταξίδι της επιστροφής από την Άνδρο. Ή μάλλον, για την άφιξη του πλοίου στο λιμάνι της Άνδρου, όταν άραξα στην πρύμνη, κι άναψα ένα τσιγάρο περιμένοντας να κατέβουν όσοι θα αποβιβάζονταν στο Γαύριο και μετά να μπουν οι επιβάτες που θα γύριζαν στην Ραφήνα.
Νυχτερινή ρότα στον Κάβο Ντόρο...
Του Διαμαντή Μπασαντή Το λιμάνι του Γαυρίου τη νύχτα. Σαν διαστημικός σταθμός! Και τα μικρά διάσπαρτα φώτα των σπιτιών σαν αστέρια στο διάστημα...  Το πλοίο είχε περάσει από ώρα τους Πεταλιούς όταν ανέβηκα στη γέφυρα του "Andros". Αριστερά φαίνονταν τα φώτα της Καρύστου. Στο βάθος ολόφωτη η Άνδρος. Πρώτη φορά την έβλεπα τόσο φωτεινή.
Χριστουγεννιάτικες ιστορίες...
Του Διαμαντή Μπασαντή (Μικρό αφέρωμα από το site μας στα Χριστούγεννα που έρχονται σε λίγες μέρες. Μερικές αναφορές σε αυτές τις γιορτινές μέρες που είναι φορτισμένες παράξενα. Μέρες χειμωνιάτικες γεμάτες μνήμες και μύθους. Γεμάτες προσωπα και διαδρομές. Ας ξαναδιατρέξουμε για μερικές στιγμές κάποιες από τις παλιές μισοσβυσμένες εικόνες μας, από τις παλιές μισοξεχασμένες διαδρομές μας  - Εν Άνδρω).
Άγιε Νικόλα παρακαλώ σε τα πέλ...
Του Διαμαντή Μπασαντή   Το λιμάνι του Γαύριου. Πάνω του ο Άγιος Νικόλαος. Κάτι σαν παλιά κάρτα ή σαν θεατρικό σκηνικό... Το 1966 ο αξέχαστος Μάνος Χατζιδάκις σε στίχους μεγάλου Νίκου Γκάτσου κυκλοφόρησε την Μυθολογία. Ένα δίσκο μοναδικής μουσικής ευαισθησίας και σπουδαίας ποιητικής στιχουργικής. Ήταν ουσιαστικά ένα κομμάτι της μυθολογίας της Ελλάδας εκείνης της σκληρά τρυφερής εποχής. Μια Ελλάδα «πτωχή πλην όμως τίμια». Μια Ελλάδα που τα νέα παιδιά της άνοιγαν τις φτερούγες τους σ’ ένα νέο κόσμο που «έψαχνε» Ροβινσώνες σε μια μυθική τότε Μύκονο, που άκουγε νυχτερινές ειδήσεις στο ραδιόφωνο, που «έβλεπε» τον Χριστό σαν παιδί, που αφουγκραζόταν γύρω της «αερικά», που μιλούσε για τον «Ιρλανδό» και τον «Ιουδαίο» και θρηνούσε ακόμα τα χαμένα παλληκάρια ενός άδικου εμφύλιου.
Δύο αγκαλιές για μια σωτηρία...
Του Δημήτρη Ασλάνογλου   Νέτα η πλώρη, ακούστηκε η φωνή από το walkie talkie. Ήταν η φωνή του καπετάνιου, που έδινε το πέρας των επιχειρήσεων απόδεσης, τουλάχιστον σε ότι αφορά τη πόστα της πλώρης. Ο υποπλοίαρχος, δίνοντας τις τελευταίες του οδηγίες στο ναύκληρο, τραβoύσε προς τη πρύμη, στο ακομοντέσιο, γιά να ξεκουραστεί. Το ξενύχτι του βούρλιζε τα μάτια και το μυαλό άρχισε να νερώνει τόσο, που το ένοιωθε να βράζει μέσα στο κεφάλι του, σαν κακαβιά του ψαρά σε λεβέτι γανωμένο. Όταν η κούραση κυριεύει το πνεύμα και το σώμα, ότι κι αν ακούσεις σαν κοιμάσαι, κρύβει μέσα του την αμφισβήτηση. Το τηλέφωνο κτύπησε, αλλά τα πρώτα του κουδουνίσματα δεν υπήρξαν ποτέ για τον κουρασμένου υποπλοίαρχο, που μετά το άνοιγμα των ματιών, έκανε πολλές σκέψεις μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου.
Το Πολυτεχνείο...
Του Διαμαντή Μπασαντή Ότι διασώζεται στη μνήμη πια μοιάζει να είναι μερικές σκηνές που προβάλλονται εθιμοτυπικά... Ακόμα μια φορά κλείνει ο κύκλος γύρω από αυτή την επέτειο που φαντάζει πια τόσο παράξενη. Ακόμα μια φορά η 17η του Νοέμβρη κυκλώνει τη ζωή μας. Με παλιά συνθήματα. Με παρελθόντα αιτήματα. Κι εμείς ανάμεσα στην αδιαφορία και στις συμβάσεις, ανάμεσα στην νοσταλγία και στην προσμονή, βλέπουμε βουβοί τη ζωή μας να περνά φευγαλέα στην άκρη μιας οθόνης.