Ρωσία: όταν η Ιστορία διαγράφ...
 Του Διαμαντή Μπασαντή   Οι πρώτες εικόνες στο Ντομοτέτοβο της Μόσχας αργά τη νύχτα: μεγάλο αεροδρόμιο, άχαρη αίθουσα ελέγχου, στενάχωρη κιτρινισμένη έξοδος, πλήθος ταξιτζήδες, υπαίθριο πάρκινγκ σκοτεινό και παγωμένο. Οι τελευταίες εικόνες στο ίδιο αερορόμιο: υπαίθριο  φωτισμένο πάρκινγκ, υπερπολυτελή αυτοκίνητα, πολλά ταξί, αίθουσες αναχωρήσεων άνετες και ευρύχωρες! Οι διαφορές και οι ανισότητες είναι το «σήμα κατατεθέν» της σημερινής Ρωσίας. Μιας Ρωσίας που ανακαλύπτει βήμα-βήμα το μακρύ παρελθόν από το οποίο κάποτε αποκόπηκε βίαια με την απότομη έλευση ενός θυελλώδους «μέλλοντος», που διάρκεσε πολύ λιγότερο από όσο φανταζόταν. Ανάμεσα στο σπασμένο παρελθόν και στο ξεστρατισμένο μέλλον η Ρωσία αναζητά να ενώσει τα κομμάτια της γύρω από ένα άδηλο παρόν.
Βουρκωτή: Επιστροφή στο χρόνο....
 Της Ιουλίας Ζαννάκη-Λιάλιου   Όποτε η ψυχή μου πλαντάζει, κλείνω τα μάτια και επιστρέφω. Περπατώ  σε  ανοιχτούς στρωμένους δρόμους, που οδηγούν σε μαγευτικές παραλίες, σε μύλους, βίδες και περιστεριώνες που ξαναζωντάνεψαν. Ανοίγω το πανωπόρτι, βγάζω το μάνταλο, δρασκελώ το κατώφλι μπαίνω στο  σπίτι που έκτισαν με σεβασμό και μεράκι οι πρόγονοι, οι ξεριζωμένοι, οι περιφρονημένοι, οι πολυαγαπημένοι.
Ταξιδεύοντας με το βραδινό βαπ...
Του Διαμαντή Μπασαντή Το βραδινό τοπικό της Κυριακής είναι ένα διαφορετικό δρομολόγιο. Το χρησιμοποιούν  λίγοι. Όμως προσφέρει πολλά. Το προτιμούν όσοι θέλουν να κερδίσουν λίγες ωρες ακόμα. Όσοι θέλουν να έχουν ολοκληρη την Κυριακή στην Άνδρο. Το βραδινό πλοίο δίνει την χαρά μιας ακόμα μέρας. Ξεκινάς την επιστροφή μετά τις οκτώ το βράδυ. Και απομένει η νύχτα να την διαπραγματευτείς όπως θέλεις…
Βουρκωτή: Το χωριό που νόμιζαν...
Της Ιουλίας Ζαννάκη Κουβάρα: η Βουρκωτή απομονωμένη, κλεισμένη στον εαυτό της... Οι άνθρωποι   προβάλουν   μέσα από την ομίχλη,  σαν πλάσματα ενός άλλου κόσμου.   Πρωτόγονα αλλόκοτα όντα που κατεβαίνουν στη Χώρα μόνο για να αγοράσουν  αυτά που δεν βγάζει η γη τους. Το έχουν πιστέψει και εκείνοι πως είναι διαφορετικοί από αυτούς που ζουν κοντά στη θάλασσα, στο φως και στον ήλιο. Τα σπίτια τους, δίπατα, κτισμένα από σχιστόλιθο, πηλό και κυπαρίσσια. Τα κτήματα τους, πέτρες κλεισμένες με στήματα, αιμασιές κτισμένες με αίμα. Mια σπιθαμή το χώμα, γλειμμένο από τις βροχές, πληγωμένο από το όργωμα, λιχνίζεται στη δίνη των ανέμων και τα στήματα γύρω, πλάτες αντρίκιες προστατεύουν το γέννημα.
Ανάμεσα στην ελληνική μας μονα...
Του Διαμαντή Μπασαντή Χτες βολτάραμε την ελληνική μας μοναξιά στην Αγορά σήμερα ψηφίζουμε με ευρωπαϊκή αδιαφορία στις κάλπες.  Τελικά για τις εκλογές… υπάρχει ενδιαφέρον! Αλλά μόνο αυτών που θα πάνε… να ψηφίσουν! Σε αυτό κατέληξα κρίνοντας αυτά που ρωτάνε γυρω μας. «Πως τα βλέπεις» ρωτάνε αυτοί που θα πάνε στην κάλπη! Αρκετοί δεν ρωτάνε, αλλά θα πάνε κι αυτοί να ψηφίσουν από καθήκον! Αυτοί ακούνε αυτούς που ρωτάνε… Όλοι οι άλλοι δεν ρωτάνε και δεν ακούνε…
Ψηφίζοντας στην Άνδρο...
Του Διαμαντή Μπασαντή   Κάβο Ντόρο: το σημείο μη επιστροφής του ταξιδιού Μερικές φορές με ρωτάνε γιατί ψηφίζω στην Άνδρο; Τι να απαντήσεις; Πως είναι από τα πιο σημαντικά πράγματα που κάνω εδώ και αρκετά χρόνια. Πως είναι άλλη αίσθηση να ψηφίζεις για το μέλλον μιας χώρας κοιτώντας το μοναδικό Αιγαίο και άλλη μια γειτονιά του κέντρου της πνιγμένης Αθήνας ή και της ανοικτής Ραφήνας; Πως στην Άνδρο το χρώμα του μέλλοντος είναι μπλε ή γαλάζιο: ανάλογα με την εποχή του χρόνου.
Η πανσέληνος του Αυγούστου......
Του Διαμαντή Μπασαντή Η Ραφήνα τόπος αγαπητός για τους Ανδριώτες, τους Τηνιακούς, τους Μυκονιάτες. Λιμάνι μιας αέναης αναχώρησης. Από εκεί ξεκινά κι εκεί καταλήγει το ταξίδι της αδιάκοπης επιστροφής. Εκεί ψηλά στο ξωκλήσι του Αγίου Νικόλαου που μας ατενίζει σε κάθε άφιξη και αναχώρηση το βράδυ της αυγουστιάτικης πανσελήνου βρεθήκαμε για λίγο σε εξαιρετική μουσική βραδιά.
Τo χρυσό μνημόνιο...
Του Γιώργου Χουλιάρα Έκθεμα από την έκθεση Man Ray - μουσείο Μοντέρνας Τεχνης Άνδρου (O Γιώργος Χουλιάρας είναι περιπλανώμενος, φίλος, συγγραφέας και ποιητής (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά). Το κείμενο του αποτελεί αναφορά στην "μελλοντολογία" η οποία των απασχολεί εσχάτως. Ίσως γιατί στην εποχή μας το μέλλον γίνεται τόσο γρήγορα παρελθόν. Ενώ την ίδια ώρα εμείς προχωράμε στο αύριο με σχέδια του χτες και η Ευρώπη σχεδιάζει το χθες με σχέδια του αύριο!
Γιάννης Σπανός: Μια βραδιά ......
Του Διαμαντή Μπασαντή   Ο Γιάννης Σπανός είναι ο συνθέτης που μελοποίησε μοναδικά το βιαστικό καλοκαίρι της γενιάς μας, αλλά και τα βιαστικά καλοκαίρια αρκετών γενιών πριν και μετά από εμάς. Τον "συνάντησα", πρώτη φορά, μέσα από ενά πικ-απ ακούγωντας την Τρίτη Ανθολογία. Νεαρός φοιτητής εκείνα τα ανταριασμένα χρόνια της μεταπολίτευσης. Mε μάγεψε ο «ιδανικός κι ανάξιος εραστής» του σε στίχους Νίκου Καββαδία. Ίσως γιατί ήμουν στην ιδανική εποχή της ζωής κι ονειρευόμομουν ταξίδια μακρινά, καθώς με ταλαιπωρούσαν βαρετά μαθήματα μακροοικονομίας και οικονομετρίας στα αμφιθέατρα του μεγάλου, άχαρου και ωχρού κτήριου της Νομικής στην οδό Σόλωνος…