Warning: in_array() expects parameter 2 to be array, string given in /var/www/vhosts/enandro.gr/httpdocs/plugins/system/contentprotection/contentprotection.php on line 33
Χρονογραφηματα
Νας Ικαρίας: το πιο κόκκινο ηλ...
Του Διαμαντή Μπασαντή  Ναι, ήταν η Άνδρος!!! Ήταν τα βουνά της Άνδρου. Και πίσω τους ένας κοκκινο-ροζ ήλιος, σαν κραγιόν όμορφης γυναίκας, αποτύπωνε στον ορίζοντα το γκρίζο σχήμα των βουνών της. Ήταν το πιο κόκκινο δειλινό του Αιγαίου με το είδωλο του ήλιου να σβήνει πίσω από την Άνδρο! Η Άνδρος είναι μέρος του σκηνικού ενός από τα πιο διάσημα κόκκινα δειλινά του Αιγαίου, του Νας της Ικαρίας! Όπως και η Ίος είναι μέρος του σκηνικού ενός από τα πιο διάσημα χρυσά δειλινά του κόσμου, της Οίας της Σαντορίνης.
Άνδρος-Ικαρία: διάπλους του Αι...
Ταξιδιωτικό: Διαμαντής Μπασαντής Το Aqua Blue μπαίνει με το ξημέρωμα στο λιμάνι του Εύδηλου...  Όταν επιβιβαστήκαμε στο Aqua Blue στην Άνδρο για την Ικαρία δεν ξέραμε πολλά για το πλοίο που θα μάς πήγαινε. Και ξέραμε μερικά πράγματα από την Ικαρία ενός ατέλειωτου παιδικού καλοκαιριού που περάσαμε εκεί πριν δεκαετίες. Τουτέστιν ελάχιστα. Η Ικαρία εκείνου του ενάμιση μήνα των 12 χρόνων έχει πια πολύ αλλάξει. Πως θα μας φαινόταν αυτή η ξαφνική επιστροφή στην παιδική ηλικία; Πως θα φαινόταν στον γιό μου που πήγαινε για πρώτη φορά ακολουθώντας τις μνήμες του πατέρα του; Πως θα ήταν το ταξίδι μέχρι εκεί με αυτό το μεγάλο επιβλητικό πλοίο που γέμιζε όλο το Γαύριο;
Το μπάνιο της αγελάδας!...
Ανάγκη από… relax δεν έχουν μόνο οι άνθρωποι, αλλά όλα τα ζωντανά της γης…
Καβοντορίτες ναυτικοί στην Άνδ...
Του Διαμαντή Μπασαντή Μπατσί. Ανάμεσα στα πολλά ωραία πλεούμενα που είναι απλωμένα στις προβλήτες του καλοκαιριού ένα ξεχωρίζει. Δεν είναι για τον πλούτο του. Δεν είναι για το μέγεθος. Δεν είναι για ισχύ του. Είναι για το μεράκι του. Ξύλινο. Καλοβαμένο. Καλοφινιρισμένο. Παλιό καΐκι. Από εκείνα τα ψαράδικα που έσκιζαν και σκίζουν τις θάλασσες μας δεκαετίες. Με μια μηχανή. Και πολύ θάρρος κι αγάπη...
Το "μικρό φεγγάρι" της Παναγιά...
Ολόφωτη η μεγάλη εκκλησιά της Παναγιάς στη Χώρα. Γιορτάζει η Παναγιά του Αιγαίου απόψε στην Άνδρο και στα άλλα Κυκλαδονήσια. Γιορτάζει η Μεγαλόχαρη της διπλανής Τήνου. Προχτές σε μια συνέντευξη σε δίκτυο της Αθήνας μια συνάδελφος με ρώτησε:"Έχετε Παναγιά στην Άνδρο;". "Μόνο μια;" απάντησα. Στη Χώρα θυμάμαι τρεις, στο Πάνω Κάστρο, το μοναστήρι της Παναχράντου και ακόμα μια στον Αμολόχο. Είναι η ανάγκη για ελπίδα και παρηγόρια" κατέληξα. "Καλή Παναγιά" μου απάντησε γελαστά... 
Σκαρφαλώνοντας στην ιστορία τη...
Του Διαμαντή Μπασαντή Μια περιδιάβαση αυτές τις γιορτινές μέρες στην ιστορία της Άνδρου μέσα από το παιχνίδι και τα μάτια των παιδιών. Ήρθαν, λοιπόν, τα παιδιά στην Άνδρο. Κι άρχισαν να την ερευνούν, να την εξερευνούν, να την απολαμβάνουν. Άρχισαν να των ψηλαφίζουν. Να ανεβαίνουν, να κατεβαίνουν. Και να σκαρφαλώνουν στα μνημεία και στην ιστορία της. Μπορεί να μην την ξέρουν. Όμως τους κάνει εντύπωση. Και με τον τρόπο τους την βιώνουν. Σωματικά και εμπειρικά. Μέχρι κάποτε να την βιώσουν και πνευματικά. Το πνεύμα ακολουθεί. Προηγείται η σωματική επαφή. Ακόμα και με την ιστορία. Στην πρώτη λοιπόν φωτογραφία τρεις νέες κοπέλες σκαρφαλώνουν πάνω στον Αφανή Ναύτη, έργο του σπουδαίου Κορθιανού γλύπτη Μ. Τόμπρου, που από το 1957 μέχρι σήμερα συμβολίζει ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας του νησιού. Για τις τρεις νέες κοπέλες, για την ώρα, είναι μια κορυφή για να την ανέβουν. Να την κατακτήσουν εμπειρικά. Αύριο μπορεί να γίνει από σύμβολο σκαρφαλώματος σύμβολο αναφοράς της ιστορίας του τόπου τους. Προς το παρόν χαίρονται την στιγμή (φωτ. Εν Άνδρω).  Άλλη μια στιγμή σωματικής επαφής με την ιστορία του νησιού. Τρία παιδιά (δύο κορίτσια κι ένα αγόρι) κατεβαίνουν, αφού πριν σκαρφάλωσαν στον κάστρο του Μαρίνου Δάνδολου. Μπορεί να μην τον έχουν ακούσει. Μπορεί να μην ξέρουν πως η ιστορία του ξεκινά τον 13ο αιώνα. Όμως σκαρφάλωσαν πάνω του. Περπάτησαν στην ιστορία του. Και στην ιστορία μας. Κι αύριο όταν μάθουν θα θυμούνται πως κάποτε παιδιά σκαρφάλωσαν κι έπαιξαν με την ιστορία ενός τόπου. Πρώτα ζεις ως παιδί την ιστορία και μετά την κατανοείς (αν την κατανοείς) ως μεγάλος (φωτ. Εν Άνδρω). Τέλος χρόνου. Τέλος παιχνιδιού. Τα παιδιά κατεβαίνουν από το πέτρινο ημιτελές γεφυράκι που ενώνει το Κάτω Κάστρο με το Μέσα Κάστρο. Που ενώνει το χτες με το σήμερα. Που ενώνει τα παιδιά με το αύριο. Που ενώνει το Πάσχα με τις καθημερινές. Δίπλα μου ο μικρός λέει: "τι ωραίο θα ήταν αν είχαν ανακατασκευάσει μέρος του Κάστρου. Η Άνδρος θα έδειχνε πολύ καλύτερη." Κάπου εκεί σκεφτόμαστε: Ο μικρός το σκέφτηκε. Κανένας άλλος γιατί δεν το σκέφτηκε; Κι αν δεν ήταν ένας παλαιός δήμαρχος - πριν χρόνια - και δεν είχε συντηρήσει το γεφυράκι ούτε αυτό θα υπήρχε. Και η Άνδρος θα είχε χάσει κάτι από την γοητεία και την ιστορία της. Θα είχε χάσει ένα ακόμα μνημείο εξαφανίζοντας τα ίχνη της. Υποβαθμίζοντας την ιστορία της, χάνοντας τις μνήμες της... (φωτ. Εν Άνδρω).    
ΑΝΔΡΟΣ ΥΔΡΟΥΣΑ ΧΑΙΡΕ...
Ένα χιλιόμετρο υψόμετρο από την θάλασσα νεφοσκεπής Κουβάρα δεσπόζει πάνω από την Άνδρο. Λίγο πιο κάτω η οροσειρά του Πετάλου. Εφέτος τα χιόνια και οι βροχές πότισαν για τα καλά τον ξεραμένο, από τις προηγούμενες άνυδρες χρονιές, τόπο. Ένα μικρό οδοιπορικό στην Άνδρο, την Υδρούσα. Ένα μικρό οδοιπορικό στην ποίηση ενός νησιού, μερικές αναφορές στην ποιήση μιας χώρας και στην μοναδική μουσική κληρονομιά του αιώνα που πέρασε. Θα ταξιδέψουμε στα νερά της Άνδρου και στο τέλος αφού έχουμε γεμίσει νερό τις αισθήσεις μας ας κοιτάξουμε προς το μέλλον που μπορεί να φέρει κάποια στιγμή ξηρασία στον δύσκολο αυτό τόπο. Κι ας ανακράζουμε μαζί με τον μεγάλο ανδριώτη ποιητή: "Άνδρος Υδρούσα Χαίρε". (φωτ. Εν Άνδρω).
Άνδρος: Έρημη (πλην όμως όμορφ...
 Τετάρτη πρωί. Η άνοιξη έχει κάνει, έστω και για λίγο, την εμφάνιση της στην Άνδρο. Την ώρα που στο Γαύριο γινόταν η θεαματική άσκηση της πυροσβεστικής στην Χώρα όλα ήταν ράθυμα. Η πλατεία Καΐρη άδεια. Ο πολύβουος Πλάτανος έρημος. Δύο-τρεις πρωινοί πελάτες στο καφενεδάκι στην άκρη. Ωραίος ο νέος πλάτανος. Λαμπερή η μέρα. Αλλά χωρίς κίνηση.Αρκεί να δει κανείς την φωτογραφία μας την 25η Μαρτίου γύρω από τον Πλάτανο και την φωτογραφία μας την 27η Μαρτίου στην ίδια πλατεία και θα καταλάβει πως το νησί δεν μπορεί να σταθεί χωρίς τουρισμό. Όπως και αν ορίσουμε αυτόν τουρισμό (εναλλακτικό, μαζικό, θρησκευτικό, παραθεριστικό κλπ)... (φωτ. Χαρίδημος).   Στον Ερμή κάτω από τις μουριές κανείς. Στην Αγορά λίγοι άνθρωποι για τις τρέχουσες δουλειές της μέρας. Αυτή είναι η εικόνα της όμορφης Χώρας χωρίς επισκέπτες... (φωτ. Χαρίδημος).  Στην Αγορά ένας σκύλος χαζεύει κάνοντας βόλτα. Ο πεζόδρομος άδειος. Οι λίγοι άνθρωποι κάνουν την ερημιά του χειρότερη γιατί δείχνουν το όριο της Χώρας σε μια τιχαία καθημερινή. Η Χώρα αναζητά από κάπου να βρει λίγη ζωή... (φωτ. Χαρίδημος).  Άλλη μια φωτογραφία από τις καθημερινές μιας άνοιξης που περιμένει με ελπίδα της Θεοσκεπάστου για να δει τον κόσμο. Και περιμένει το Πάσχα για να πάρει μπροστά το νησί...  (φωτ. Χαρίδημος).   Η Παναγιά μόνη κι έρημη. Τόσο έρημη όσο την νύχτα που την παραβίασαν κι έκλεψαν ότι βρήκαν στο παγκάρι και όλα τα τάματα που ήταν στις εικόνες. Που για να τα κλέψουν έσπασαν όλα τα τζάμια των εικονισμάτων. Κάποτε αυτό το έλεγαν ιεροσυλία. Τώρα με την πολιτική ορθότητα πως να το πούμε άραγε; (φωτ. Χαρίδημος).   Αλλά και τη νύχτα τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Μάλλον πολύ πιο δύσκολα καθώς η ερημιά απλώνει παντού. Κλειστά μαγαζιά, κλειστές πόρτες, μόνο δύο άνθρωποι εδώ κατηφορίζουν με τσάντες. Ταξιδιώτες που έφτασαν ή κάτοικοι που ψώνισαν κι επιστρέφουν: (φωτ. Χαρίδημος).  Έρημη Χώρα η Άνδρος για μήνες. Περιμένει τα διάκενα των διακοπών, των αργιών, των τριημέρων, του Πάσχα και του καλοκαιριού για να ζήσει. Και να βγάλει τα σπασμένα της εγκατάλειψης. Αλήθεια όλοι αυτοί που την θέλουν γαλήνια κι αθόρυβη στα διάκενα των δικών τους διακοπών - όταν έρχεται όλος ο κόσμος - έχουν ποτέ συνειδητοποιήσει πως περνάνε όλοι όσοι μένουν εδώ ολοχρονίς; Κάποιοι ειδικά που έρχονται για λίγες καλοκαιρινές μέρες αναζητώντας μνήμες που χάθηκαν γιατί επιχειρούν να επιβάλλουν τις θελήσεις τους αρνούμενοι τον τουρισμό; Έχουν ποτέ αναρωτηθεί πως μπορεί να υπάρξει πια αυτό ζήσει αυτό το νησί χωρίς την τουριστική οικονομία; Και χωρίς τον καλοκαιρινό κόσμο; Ο μόνος λογικός συμβιβασμός είναι ο τουρισμός για την ύπαρξη του νησιού. Ας τον ορίσουμε όπως θέλουμε. Αλλά μόνο αυτός υπάρχει. Πέρα από μια αναδυόμενη και πάλι ναυτιλία που κι αυτή ενοχλεί κάποιους... Δυστυχώς δεν μπορεί κανείς να εξοικονομήσει την ζωή αναμασώντας τις μνήμες του...  (φωτ. Εν Άνδρω).     Κλείνουμε αυτή την περιπλάνηση στις μέρες που το νησί αδειάζει με μια θεαματική εικόνα. Εδώ βλέπετε μια από τις πιο όμορφες Χώρες των Κυκλάδων. Κατάλοιπο των Ενετών του 1205. Την οποία δεν έχουμε ακόμα αξιοποιήσει τουριστικά, πολιτιστικά και ιστορικά. Ίσως ο  δήμαρχος που θα εκλεγεί προσεχώς να ενδιαφερθεί περισσότερο, πέρα από λόγια, με έργα και αξιοποίηση όλων των ανθρώπων της (χωρίς αποκλεισμούς), προσθέτοντας πραγματική υπεραξία στην ιστορία και στον πολιτισμό της. Και έτσι προσθέτοντας και στον ποιοτικό τουρισμό της... (φωτ. Χαρίδημος). "ΕΝ ΑΝΔΡΩ"    
Στη στέγη της Άνδρου......
 Του Διαμαντή Μπασαντή  Απομεσήμερο Παρασκευής. Παραμονή των Αγίων Σαράντα. Πήραμε τον κακοτράχαλο δρόμο για την κορυφή της Κουβάρας. του ψηλότερου σημείου της Άνδρου. 997 μέτρα πάνω από την θάλασσα. Αν τα Ιμαλάια τα αποκαλούν "η στέγη του κόσμου" γιατί βλέπεις τον κόσμο από το ψηλότερο σημείο της γης ας αποκαλέσουμε κι εμείς την Κουβάρα "η στέγη της Άνδρου". Κι ας δούμε - μια ακόμα φορά - την Άνδρο και ένα μεγάλο μέρος του Αιγαίου από την στέγη του νησιού μας. Στη φωτογραφία ανηφορίζοντας για την "στέγη της Άνδρου" πρώτο στάσιμο της διαδρομής - μετά από ώρα - το υπέροχο εξωκλήσι πάνω από την Άρνη: την "Ελβετία της Άνδρου" όπως την αποκάλεσαν> Για το ορεινό και καταπράσινο τοπίο της (φωτ. Εν Άνδρω).